Feed posts
زرتشتگرایی، یکی از قدیمیترین دینهای جهان که در ایران باستان سرچشمه گرفته است، اجساد را عناصر عمیقاً ناپاکی میداند که هرگز نباید زمین، آب یا آتش را آلوده کنند. برای جلوگیری از آلودگی عناصر مقدس و کمین اهریمن ناسُو، این سنت دفن کردن و سوزاندن را به شدت ممنوع میکند و حتی تخریب آرامگاهها را الزامی میداند.
در عوض، اجساد به دَخمهها یا همان «برجهای خاموشی» (ساختمانهای آرامگاهی) منتقل میشوند، جایی که «نَسهسالار»ها (تنها حملکنندگان مجاز) آنها را بر اساس مرد، زن یا کودک بودن در سه حلقه متحدالمرکز قرار میدهند. در آنجا، گوشت در معرض آفتاب قرار میگیرد تا در عرض چند دقیقه توسط پرندگان لاشهخوار خورده شود. سپس استخوانهای سفیدشده برای تجزیه در یک استخواندان مرکزی همراه با آهک قرار میگیرند و بقایای آن با زغال و شن فیلتر میشوند.
بهویژه در زرتشتگرایی ایرانی، برجهای خاموشی روی تپهها یا قله کوههای واقع در مناطق بیابانی و تا حد امکان دور از مراکز پرجمعیت ساخته میشوند. در اوایل قرن نوزدهم، برخی از پیروان زرتشت تصمیم گرفتند سنت اولیه درباره اجساد را رها کنند، بنابراین شروع به دفن مردگان خود در گورستانها کردند و حتی برخی از آنها سوزاندن مردگان را برگزیدند.
در خصوص سنت پارسیان، برجهای خاموشی مجموعهای از ساختمانها هستند که معمولاً توسط باغها و جنگلها احاطه شدهاند.
