فیلم سینمایی «در بارانداز» (On the Waterfront)
فیلم «در بارانداز» محصول سال ۱۹۵۴ به کارگردانی الیا کازان، یکی از شاهکارهای بیبدیل تاریخ سینما و نمادی از سینمای رئالیستی و درام اجتماعی است. این اثر توانست با روایتی قدرتمند و بازیهای خیرهکننده، استانداردهای جدیدی را در فیلمسازی هالیوود ثبت کند.
مشخصات کلیدی فیلم
کارگردان: الیا کازان
فیلمنامهنویس: باد شولبرگ (بر اساس مقالات افشاگرانهای در روزنامه نیویورک سان)
موسیقی: لئونارد برنشتاین (تنها موسیقی متن فیلم سینمایی که توسط این آهنگساز بزرگ ساخته شد)
مدیر فیلمبرداری: بوریس کاوفمن (با استفاده از سبک سیاه و سفید واقعگرایانه و الهامگرفته از سینمای مستند)
بازیگران اصلی: مارلون براندو، اوا ماری سنت، کارل مالدن، لی جی. کاب، راد استایگر
داستان فیلم
داستان فیلم در اسکلهها و باراندازهای خشن و فاسد هوبوکن در نیوجرسی جریان دارد. تری مالوی (با بازی مارلون براندو) بوکسور سابق و جوانی است که اکنون برای یک باند مافیایی قدرتمند و فاسد به رهبری «جانی فرندلی» کار میکند. تری ناخواسته در قتل یکی از کارگران که قصد داشت فساد و باجخواهی اتحادیه کارگری را افشا کند، نقش دارد.
آشنایی تری با «ایدی دویل» (خواهر مقتول) و همچنین تلاشهای یک کشیش شجاعتمند (پدر بری) برای دفاع از حقوق کارگران، طوفانی در درون تری به پا میکند. او باید میان «قانون سکوت» (کدومایفای) و خیانت به دوستان نابابش، یا شهادت دادن در دادگاه علیه رؤسای مافیا و انتخاب مسیر درست، یکی را برگزیند.
ویژگیهای برجسته و ماندگار
بازی تاریخی مارلون براندو: نقشآفرینی براندو در نقش «تری مالوی» نقطه عطفی در تاریخ بازیگری مدرن (متد اکتینگ) به شمار میرود. صحنه معروف مشهور به «میتونستم مدعی بشم» (I coulda been a contender) در صندلی عقب تاکسی با برادرش (راد استایگر)، یکی از دراماتیکترین و عمیقترین لحظات تاریخ سینماست.
زمینه سیاسی و تاریخی (مککارتیسم): این فیلم ابعاد سیاسی عمیقی نیز دارد. الیا کازان و باد شولبرگ پس از ساخت فیلم، در برابر کمیته فعالیتهای ضدآمریکایی شهادت داده بودند و نام اعضای حزب کمونیست را فاش کردند. بسیاری منتقدان معتقدند فیلم «در بارانداز» توجیهگر و دفاعیهای از سوی کازان برای عملِ «افشاگری و خبرچینی» (ساقط کردن فساد به قیمت شکستن قانون سکوت) است.
افتخارات و جوایز اسکار
این فیلم در بیست و هفتمین دوره جوایز اسکار نامزد ۱۲ جایزه شد و توانست ۸ جایزه اسکار اصلی را از آن خود کند:
بهترین فیلم (سام اسپیگل)
بهترین کارگردانی (الیا کازان)
بهترین بازیگر نقش اول مرد (مارلون براندو)
بهترین بازیگر نقش مکمل زن (اوا ماری سنت در نخستین تجربه سینماییاش)
بهترین فیلمنامه غیراقتباسی (باد شولبرگ)
بهترین فیلمبرداری سیاه و سفید (بوریس کاوفمن)
بهترین تدوین (ریچارد هالفورد)
بهترین طراحی صحنه
