skip to main
|
skip to sidebar
علی عبدی: «اگر ایران به سیم آخر بزند، چه بلایی سر پایتختهای عربی میآید؟»در هفتههای اخیر، دور جدید درگیریها و هدف قرار گرفتن برخی پلها، نیروگاههای برق و تاسیسات آبشیرینکن در ایران توسط ائتلاف غربی، این سوال جدی را در محافل استراتژیک مطرح کرده است: اگر ایران دست به اقدام متقابل بزند و همین سه ضلع حیاتی یعنی «برق»، «آب» و «پلها/راههای مواصلاتی» را در کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس هدف قرار دهد، چه وضعیتی پیش خواهد آمد؟واقعیتهای میدانی جنگ نشان میدهد که آسیبپذیری این کشورها در برابر پاسخ متقابل ایران، نه یک تهدید فرضی، بلکه یک بحران زیستی فوری و فلجکننده است. چرا؟۱. بحران مطلق بقا: کویر بدون آبشیرینکن!برخلاف ایران که منابع آب شیرین طبیعی، رودخانهها و سدهای متعددی دارد، کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس به معنای واقعی کلمه به دستگاههای آبشیرینکن (Desalination Plants) وابستهاند. * کشورهایی مثل کویت، امارات و بحرانهای اخیر نشان دادهاند که بیش از ۹۰ درصد آب آشامیدنی آنها مستقیماً از شیرینسازی آب دریا تأمین میشود. * اصابت تنها چند موشک یا پهپاد انتحاری به تاسیسات عظیمی مانند «فجیره» در امارات یا پتروپالایشگاهها و آبشیرینکنهای کویت و عربستان، به معنای قطع فوری آب آشامیدنی میلیونها نفر است. در هوای سوزان تابستان شرجی خلیج فارس، بدون آب شیرین، این شهرها ظرف حداکثر ۴۸ تا ۷۲ ساعت غیرقابل سکونت خواهند شد.۲. خاموشی مطلق و فروپاشی زیرساختهای هوشمندشهرهای مدرن خلیج فارس نظیر دبی، ابوظبی، دوحه و ریاض، تماماً بر پایه «انرژی و هوشمندسازی» بنا شدهاند. برجهای شیشهای بدون سیستمهای سرمایشی قدرتمند، در دمای بالای ۴۵ درجه سانتیگراد عملاً به کوره تبدیل میشوند. * ایران با تکیه بر شبکه برق گسترده خود و تنوع جغرافیایی، تابآوری بالایی دارد؛ اما شبکه برق کشورهای کوچک عربی به شدت متمرکز است. * انهدام چند نیروگاه کلیدی، نه تنها سرمایش منازل، بلکه کل سیستمهای بانکی، فرودگاهی، دیتاسنترها و برجهای تجاری آنها را به کما میبرد. ۳. فلج شدن شریانهای اقتصادی و پلهای مواصلاتیبسیاری از جزایر مصنوعی، بنادر تجاری بزرگ و شاهراههای ترانزیتی در خلیج فارس (مانند پل ملک فهد میان عربستان و بحرین، یا پلهای ارتباطی میان جزایر امارات) گلوگاههای اقتصادی منطقه هستند. * از کار افتادن این پلها و مسیرهای ارتباطی، نهتنها لجستیک نظامی آنها را مختل میکند، بلکه زنجیره تأمین مواد غذایی را که بیش از ۸۰ درصد آن وارداتی است، کاملاً متوقف خواهد کرد. 4. فرار بزرگ سرمایهها و فروپاشی برندهای لوکسبزرگترین دارایی کشورهای عربی، «امنیت پایدار» برای جذب سرمایه، گردشگری و تجارت جهانی است. * برخلاف ایران که اقتصادش سالهاست با شرایط بحرانی و تحریمها آداپته شده، اقتصاد امارات و قطر به شدت به تصویر «امن و لوکس» خود وابسته است. * اصابت اولین موشک به یک نیروگاه یا تاسیسات حیاتی، این تصویر شیشهای را ترک میدهد. سقوط بورسهای منطقه، فرار میلیاردها دلار سرمایه خارجی و لغو زنجیرهای پروازهای بینالمللی، ضربهای به این کشورها میزند که جبران آن شاید دهها سال و بیش از ۶۰۰ میلیارد دلار هزینه بردارد. نتیجهگیری استراتژیکجنگ زیرساختها بازی خطرناکی است که آغازکنندگان آن فکر پاشنه آشیل خود را نکردهاند. ایران کشوری پهناور با منابع متنوع است؛ اما کشورهای جنوبی خلیج فارس شهرهایی متمرکز و به شدت وابسته به فناوریهای حیاتی هستند.اقدام متقابل ایران در این لایه، نه یک رویارویی نظامی ساده، بلکه به معنای «پایان زیست شهری مدرن» در کرانههای جنوبی خلیج فارس خواهد بود. تحمیل این واقعیت به طرفهای مقابل، بزرگترین برگ برنده ایران در بازدارندگی است.
