تاریخچه پانتومیم

جنگجویان و شکارچیان عهد باستان، ابتدایی ترین شکل های پانتومیم را با حرکات اندام واشارات سرو دست و رقص اجرا می کردند. آنها از این طریق احساسات و همچنین داستان های خود را منتقل می کردند و از این راه با دیگر افراد قبیله ارتباط برقرار می کردند. در قرن پنجم قبل از میلاد برای نخستین بار استفاده از پانتومیم در کشور هندوستان ثبت شده است.

خوانندگان  و بازیگران پانتومیم برای بهاراتا خدای نمایش داستانی (دراماتیک) برنامه اجرا می کردند.

در قرن چهارم قبل از میلاد پانتومیم از طریق راه های تجاری به مشرق چین راه یافت. بازیگران از پانتومیم برای انتقال داستان ها و رویداد های اجتماعی و تاریخی بهره می بردند. حدود قرن ششم بعد از میلاد مسیح، ژاپنی ها با این نوع تئاتر که به عنوان " تئاتر چینی" شناخته شده بود، آشنا شدند. آنها از پانتومیم برای بازگو کردن نیایش های مذهبی و داستان های حماسی و جنگی استفاده می کردند.

آنها نوعی پانتومیم بوجود آوردند که برای جلوگیری از زمین لرزه و انفجار آتشفشان اجرا می کردند و این نوع پانتومیم را سامباسو (sambaso) نامیدند.

در کشور چین و ژاپن هنوز هم پانتومیم اجرا می شود. پانتومیم در این کشورها هنری مستقل و جدا نشدنی از هنر نمایش شناخته شده است،هنری که نمی تواند از رقص و بازی و موسیقی دور و جدا بماند.

پانتومیم از طریق مصر و یونان باستان به غرب راه یافت. در قرن چهارم قبل از میلاد، در کشور یونان اشاره ای به "ایتولوگ" (ethologue) شده است، که معنایش توصیف آداب و رسوم از طریق پانتومیم بوده است.

ایتولوگ گونه ای از نمایش بوده است که در ابتدای صحنه و میان پرده های نمایش اجرا می شد. ایتولوگ میان پرده ای کمدی بود تا به هنگام خندیدن تماشاچیان، بازیگران اصلی نمایش مجال کوتاهی برای استراحت کردن به دست بیاورند. این نوع پانتومیم شکل ناکاملی به حساب می آمد و از وقایع مضحک و خنده آوری الهام می گرفت که با آوای فلوت همراه می شد.

با گذشت زمان این شکل از پانتومیم بیشتر گسترش و تکامل یافت و تبدیل به نمایشی بی صدا شد. نمایشی که شخصیت در آن نسبت به موضوع برتری یافته بود و از اهمیت بیشتری برخوردار بود.

بازیگران با ماسک، تمام صورت را می پوشانند یا نیمی از صورت خود را، بی آنکه سوراخی برای دهان صورتک ها ایجاد کنند، تا از این طریق برای تماشاچیان فرصتی فراهم کنند و به آنها بفهمانند که نمایش صامت اجرا   می شود.

اولین پانتومیم های یونانی در جنوب ایتالیا در فستیوال فلورا روی صحنه آمده فستیوالی که قبل از میلاد مسیح برگزار شد، شبیه فستیوال های پرجنجال دیونیزوس یکی از خدایان یونان بود. از آنجایی که تماشاچیان با پانتومیم آشنایی نداشتند، یکی از بازیگران ناچار بود، داستان نمایش را از پشت صحنه برای تماشاگران بازگوید.

در قرون وسطی دلقک هااز بازیگران پانتومیم فنونی آموختند. شاید بتوان گفت آنها پیشگامان اجرای پاتومیم کمدی تک نفره بودند. بعدها پانتومیم در نمایش های مذهبی کلیسا راه یافت. این نوع نمایش ها از نمایش هایی که در یونان باستان اجرا می شد، مذهبی تر بود. در قرن شانزدهم میلادی، پانتومیم تبدیل به کمدیادل آرته شد و دیگربار روی صحنه ها آمد و در خیابان ها پدیدار شد.

کمدیادل آرته شکلی از تئاتر سیار بود که با پیش پرده های کوتاه وبا استفاده از کلام و پانتومیم تماشاچیان را به خنده می انداخت. در این نمایش که شکلی ساده و عامیانه داشت، بازیگران با حرکات زیاد اندام ها و انتخاب موضوع های ملموس و شخصیت های شناخته شده، برنامه های خود را اجرا می کردند. در سال 1576 گروهی بازیگر ایتالیایی به رهبری "فلامینوآسکالا" (scala flamino) به فرانسه سفر کردند و درباریان فرانسه را با پانتومیم آشنا کردند. بعدها فرانسویان پانتومیم را به شکل "هارلکن" (harlequin)شناخته شده امروزی مبدل کردند.

در سال 1800 میلادی، دیگر در بسیاری از کشورها پانتومیم نمایشی شناخته شده و سرگرم کننده بود، اما پانتومیم که امروز آن را می شناسیم با تلاش و کار "ژان گاسپار دبارو" (jean gaspard debarau) در اوایل قرن نوزدهم شکل گرفت. دبارو پانتومیمی را که به صورت نمایشی خنده دار و همراه با سرو صدا و ناقص اجرا می شد، مبدل به پانتومیم واقعی و امروزی کرد. او برای اجرای پانتومیم داستان هایی خلق کرد که مربوط به زندگی روزمره مردم بود. داستان هایی که در آن صحنه ها و شخصیت ها کامل و واقعی بودند.

او شخصیت عامیانه "پایروت" (pierrot) را که بازیگری رنگ پریده بود خلق کرد. بازیگری مجنون و پر از جذابیت که با عرقچینی سیاه و در لباسی سفید بر صحنه نقش خود را ایفا می نمود.

پس از مرگ دبارو پسرش چرلز جای او را گرفت و آموزش پانتومیم را به عنوان یک هنر مستقل و رسمی و قانونمند شروع کرد. هنگامی که شاگردان دبارو پانتومیم های تک پرده ای را در اپرای پاریس به نمایش گذاشتند، مردم با پانتومیم بهتر آشنا شدند.

اما کسی که در این میان از محبوبیت جهانی نسبت به پانتومیم برخوردار شد نامش "مارسل مارسو" (marcel marceau) است. « شیوه کار مارسو در پانتومیم بیشتر استوار بر تمرین های بدنی دقیق و تجسم فضا بود. او برای نشان دادن فضا و موقعیتی ویژه از حرکات ساده و هماهنگ اندامها بهره می برد»

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم فروردین ۱۳۹۰ ساعت 18:3 توسط محسن  | نظر بدهيد

 

لال بازی 

نویسنده: دکترمحمدرضا اصلانی (همدان)
  

Pantomime
معادل دیگر: پانتومیم
لال‌بازی نمایش کوتاه بی‌سخنی است که گاهی در مجالس شادی، با موضوعات خنده‌دار، همراه با یک ساز اجرا می‌شد. برای مثال در یک نمونه بازی، بازیگری درخت می‌شد، بازیگر دیگری باغبان و بازیگر سوم رهگذر. باغبان و رهگذر بودن گفت‌وگو، با حرکت‌های چهره و ادا و اشاره بر سرچیدن میوه دعوای خنده‌دار می‌کردند. در ادامه‌ی نمایش باغبان زیرسایه‌ی درخت می‌خوابید، درخت جایش را عوض می‌کرد و باغبان نفس‌زنان، به دنبال سایه‌ی درخت این‌ور و آن‌ور می‌رفت.
معادل انگلیسی لال‌بازی، Pantomime و معادل لاتین آن Pantomimus هر دو از واژه‌ی یونانی Pantomimos گرفته شده است. لال‌بازی در شکل غربی‌اش ابتدا در روم دوران کهن، توسط بازیگرانی اجرا می‌شد که نقاب‌هایی برچره می‌زدند. لال‌بازی در قرن 18 میلادی در انگلستان مورد توجه زیادی قرار گرفت. در قرن 19 میلادی از لال‌بازی بیش‌تر برای آگهی‌ها استفاده می‌شد. در دوره‌های بعد نمایش‌های لال‌بازی براساس داستان‌های پریان بود و در آن‌ها آهنگ‌های عامه‌پسند و عناصری از کمدی‌های محلی وجود داشت.
بازی بدون حرف اثربکت نمایشی است که در آن هیچ‌گفت و گویی وجود ندارد. و فقط صدای یک سوت شنیده می‌شود.
البته در شمال ایران، یک بازی محلی با همین نام وجود دارد. در این بازی تعدادی از افراد به دو دسته تقسیم می‌شوند که هر دسته یک اوستا دارد. بازیکن‌های یک دسته همراه با اوستا به گوشه‌ای می‌روند و پیش خود موضوعی را تعیین می‌کنند. سپس نزد دسته دیگر می‌آیند و از آنها می‌خواهند تا بگویند قضیه چیست؟ برای مثال در دسته‌ای یکی درخت می‌شود، یکی رهگذر و دیگری باغبان. آن که درخت است در گوشه‌ای می‌ایستد. آن که باغبان است در گوشه‌ای دیگر چمباتمه می‌زند یا می‌خوابد. رهگذر از سویی می آید و نزدیک آن که درخت شده می‌ایستد و دست‌هایش را به سروشانه‌‌ی او می‌زند، به نشان این که دارد میوه می‌چیند. باغبان بلند می‌شود و رهگذر را دنبال می‌کند و او را فراری می‌دهد. دسته ناظر با مشورت هم از زبان اوستای خود قضیه را حدس می‌زنند و بیان می‌کنند. دسته دیگر بازی لال‌بازی را با انتخاب موضوعی دیگر ادامه می‌دهند.
شهادت
گوهر مراد
صحنه راهرو درازی است که اشخاص از طرف چپ وارد و از طرف راست خارج می‌شوند. در طرف راست دیوار، روبروی تماشاچیان، چند حفره‌ی گورمانند به طور سرپا کنده‌اند؛ بلندی این حفره‌ها هم‌قد یک آدم معمولی است.
در طرف چپ صحنه، دو مرد درشت هیکل، به فاصله‌ی دو متر از یکدیگر ایستاده‌اند. از جلو هر کدام زنجیری از سقف آویزان است، به زنجیر اول حلقه‌ای فلزی بسته‌اند و از زنجیر دوم زنگ بزرگی آویزان است. زیر زنجیر دوم، جلو پای مرد، مقدار زیادی جغجغه ریخته‌اند.
همزمان با باز شدن پرده، مردی در حالی که جغجغه‌یی را تکان‌تکان می‌دهد، از طرف راست صحنه بیرون می‌رود.
مردی از طرف چپ وارد صحنه می‌شود، نفر اول از بازویش می‌گیرد و خمش می‌کند، مرد آرام و مطیع خم می‌شود، نفر اول حلقه را گرفته نزدیک برده، سرمرد را امتحان می‌کند، سرمرد از حلقه رد می‌شود.
نفر اول مرد را به طرف نفر دوم هل می‌دهد. نفر دوم خم می‌شود و جغجغه‌ای از زمین بر می‌دارد و به دست مرد می‌دهد و به طرف راست هل می‌دهد، مرد اول خوشحال و راضی، در حالی که جغجغه‌اش را تکان‌تکان می‌دهد، از صحنه خارج می‌شود.
مرد دوم از طرف چپ وارد صحنه می‌شود، نفر اول از بازویش می‌گیرد و خمش می‌کند، مرد آرام و مطیع خم می‌شود، اول حلقه را گرفته نزدیک برده سرمرد را امتحان می‌کند، سر مرد از حلقه رد می‌شود. نفر اول مرد را به طرف نفر دوم هل می‌‌‌دهد. نفر دوم خم می‌شود و جغجغه‌‌ای از زمین بر می‌دارد به دست مرد می‌دهد و به طرف راست هل می‌دهد، مرد دوم خوشحال و راضی، در حالی جغجغه‌اش را تکان‌تکان می‌دهد، از صحنه خارج می‌شود.
مرد سوم از طرف چپ وارد صحنه می‌شود، نفر اول از بازویش می‌گیرد و خمش می‌کند، مرد آرام و مطیع خم می‌شود، نفر اول حلقه را گرفته و نزدیک برده سر مرد را امتحان می‌کند، سر مرد از حلقه رد می‌شود، نفر اول مرد را به طرف نفر دوم هل می‌دهد، نفر دوم خم می‌شود و جغجغه ای از زمین بر می‌دارد به دست مرد می‌دهد و به طرف راست هل می‌دهد، مرد سوم خوشحال و راضی، در حالی که جغجغه اش را تکان تکان می‌دهد، از صحنه خارج می‌شود.
نفر چهارم از طرف چپ وارد صحنه می‌شود، نفر اول از بازویش می‌گیرد و خمش می‌کند، مرد خم نمی‌شود. نفر اول متعجب نگاه می‌کند و از شانه‌های مرد چهارم می‌گیرد و به زمین فشارش می‌دهد مرد تقلا می‌کند و نمی‌تواند رها بشود زانوانش خم می‌شود ولی سرش را بالا می‌گیرد. نفر اول حلقه را گرفته نزدیک می‌برد و می‌خواهد سرمرد را امتحان کند. مرد سرش را راست می‌گیرد و صورتش را جلو حلقه می‌برد، حلقه از سرش رد نمی‌شود. نفر اول مرد چهارم را به طرف نفر دوم هل می‌دهد. نفر دوم زنگ را با شدّت به صدا در می‌آورد، از طرف راست صحنه دو مرد قوی‌هیکل وارد می‌شوند و به طرف مرد چهارم می‌آیند و از بازوانش می‌گیرند و او را به طرف راست صحنه، نزدیک حفره‌های داخل دیوار، می‌برند. مرد تقلا می‌کند و نمی‌تواند رها بشود. دو مرد قوی هیکل به راحتی او را می‌گیرند و توی یکی از حفره‌های داخل دیوار می‌کنند، مرد چهارم نمی‌تواند حرکت کند، تمام بدنش لای جرز دیوار مانده است، و فقط سرش بیرون است.
مرد پنجم از طرف چپ وارد صحنه می‌شود. دو مرد قوی هیکل از صحنه بیرون می‌روند. نفر اول از بازوی مرد پنجم می‌گیرد و خمش می‌کند، مرد چهارم از توی دیوار نعره می‌کشد: «آهای». نفر پنجم سرش را بلند می‌کند و به آسمان نگاه می‌کند و باز گوش می‌دهد. مرد چهارم دوباره فریاد می‌کشد: «آهای» نفر اول سعی می‌کند مرد پنجم را خم کند ولی مرد پنجم خم نمی‌شود نفر اول متعجب نگاه می‌کند و از شانه‌های مرد پنجم می‌گیرد و به زمین فشارش می‌دهد، مرد تقلا می‌کند و نمی‌تواند رها بشود. نفر اول حلقه را گرفته نزدیک می‌برد و می‌خواهد سرمرد را امتحان کند. مرد چهارم دوباره فریاد می‌کشد: «آهای، آهای» مرد پنجم سرش را راست می‌گیرد و صورتش را جلو حلقه می‌برد، حلقه از سرش رد نمی‌شود، نفر اول مرد پنجم را به طرف نفر دوم هل می‌دهد، نفر دوم زنگ را با شدّت به صدا در می‌آورد، از طرف راست صحنه دو مرد قوی هیکل وارد می‌شوند و به طرف مرد پنجم می‌آیند و از بازوانش می‌گیرند و او را به طرف راست صحنه نزدیک حفره‌های داخل دیوار می‌برند، مرد تقلا می‌کند و نمی‌تواند رها بشود، دو مرد قوی هیکل به راحتی او را بلند می‌کنند و وارد یکی از حفره‌های داخل دیوار می‌کنند، مرد پنجم نمی‌تواند حرکت کند، تمام بدنش لای جرز دیوار مانده است و فقط سرش بیرون است.
مرد ششم از طرف چپ وارد صحنه می‌شود، دو مرد قوی هیکل از صحنه بیرون می‌روند، نفر اول از بازوی مرد ششم می‌گیرد و خمش می‌کند. مرد چهارم و مرد پنجم از توی دیوار نعره می‌کشند: «آهای» نفر ششم سرش را بلند می‌کند و به آسمان نگاه می‌کند و گوش می‌دهد، مرد چهارم و پنجم دوباره فریاد می‌کشند. «آهای» نفر اول سعی می‌کند مرد ششم را خم کند ولی مرد ششم خم نمی‌شود، نفر اول متعجب نگاه می‌کند و از شانه‌های مرد ششم می‌گیرد و به زمین فشار می‌دهد.
از طرف راست صحنه عده زیادی جغجغه به دست ظاهر می‌شوند که خوشحال و راضی، محتاطانه تا وسط صحنه پاورچین پاورچین نزدیک می‌شوند و جغجغه‌هاشان را تکان‌تکان می‌دهند و به تقلای نفر اول و مرد ششم نگاه می‌کنند، ابلهانه و بی‌صدا لبخند می‌زنند و می‌خندند، مرد ششم تقلا می‌کند و نمی‌تواند رها بشود. نفر اول حلقه را گرفته و نزدیک می‌برد و می‌خواهد سر مرد را امتحان کند، مرد چهارم و مرد پنجم از توی دیوار با خشم زیاد نعره می‌کشند: «آهای، آهای، آهای».
جماعت جغجغه به دست برمی‌گردند و مردان داخل دیوار را می‌بینند می‌ترسند، خنده در لبشان خشک می‌شود، وحشت زده، آرام آرام عقب می‌روند و به مردان داخل دیوار نگاه می‌کنند و جغجغه‌شان را تکان تکان می‌دهند و از صحنه خارج می‌شوند.
منبع تحقیق:
مراد، گ. (1341) شهادت، آرش. 5. 5-8.
منبع مقاله :
اصلانی، محمدرضا؛ (1394)، فرهنگ واژگان و اصطلاحات طنز همراه با نمونه‌های متعدد برای مدخل‌ها، تهران: انتشارات مروارید، چاپ اول.

 

 

 

ز  رُکن آباد ما صَد لـَوْحَـشَ الله

که عمر خضر می‌بخشد زلالش

 به احسانی آسوده کردن دلی

به از اَلف رَکعَت بِهَر مَنزِلی 

سعدی (بوستان )

 

 تحفه. [ ت ُ ف َ ] (اِخ ) زنی از اولیات بود. در آغاز کنیز و نوازنده عود بود، پس از آن عاشق پیشه شد و او را بگمان اینکه دیوانه شده به تیمارستان بردند. سری سقطی از حال وی آگاه گشت و او را از تیمارستان رهانید و آزاد کرد. وی طبع شعر نیز داشت. دو بیت زیر از ابیاتی است که در تیمارستان درباره ٔ وضع خود سرود

معشرالناس ماجننت ولکن

انا سکراﷲ و قلبی صاح

اغللتم یدی و لم آت ذنباً

غیر جهدی فی جدی و افتضاحی

(از قاموس الاعلام ترکی )

 میانه کار همی باش و بس کمال مجوی

که مه تمام نشد جز ز بهر نقصان را

ناصرخسرو

 اولاد و احفاد چنگیزخان ده هزار زیادت باشند که هر کس را مقام و یورت و لشکر و عدت جدا جداست . (جهانگشای جوینی چ قزوینی ج 1 ص 32).  کجایند حالا؟!

 َنَبست ایچ در داوَرِ بی نیاز

کز آن بِه دری نیز نَگشود باز

فردوسی

 

 

آن دَم که با تو باشَم یک سال هَست روزی

وان دَم که بی تو باشم یک لحظه هست سالی

 هر کو نَکُنَد فهمی زین کِلکِ خیال انگیز

نَقشَش به حرام اَر خود صورَتگَرِ چین باشَد

 صورتگر جوهر هم جوهر بود ایراک

صورت نپذیرد زِ عَرَض هرگز جوهر

ناصرخسرو

 

رونمایی از سه کتاب جدید استاد ایرج افشار

 

 

 

نشست رونمایی از 3 کتاب جدید مرحوم «ایرج افشار» اردیبهشت 1390 به همت مرکز پژوهشی میراث مکتوب برگزار می‌شود.

 

اکبر ایرانی در پایگاه اطلاع‌رسانی مرکز پژوهشی میراث مکتوب می‌نویسد: در یک سال اخیر مرحوم افشار بیشتر پیگیر کارهای خود بود. ما هم در بین کارهای خود، کتابهای ایشان را اولویت می دادیم. کتاب کاغذ در زندگی و فرهنگ ایرانی او حاصل سالها تلاش و مطالعه در متون فارسی است. هرچه در بارۀ کاغذ، انواع کاغذ، استفاده های کاغذ و دهها موضوع دیگر که در متون اشاره ای به آن شده، استاد آنها را فیش برداری و سپس تدوین کردند. البته نخست این کار را با مؤسسۀ فهرستگان قرارداد داشتند و آقای احمدرضا رحیمی ریسه الحق در تدوین و صفحه آرایی این فیشهای پراکنده و بعضاً با اطلاعاتی ناقص، زحمات بسیاری متحمل شدند و یاد دارم که استاد چند بار این نکته را به بنده یادآور شدند. قطعاً چاپ این کتاب که استاد آرزوی دیدنش را داشت، گام بزرگی است برای معرفی و شناخت بیشتر فرهنگ و تمدن ایران و اسلام در حوزۀ کتاب که چه قلمرو وسیعی را در برداشته است.

 

کتاب بسیار مهم دیگری که مانند فهرست مقالات فارسی استاد، کلید پژوهش و تحقیق به شمار می رود و نشان دهندۀ گسترۀ نفوذ و توجه و اهمیت شاهنامه فردوسی در جهان است، کتابشناسی فردوسی است که چند دهه پیش توسط انجمن آثار ملی منتشر شد و حدود سه سال قبل هم بدون مشورت و اطلاع استاد آن را تجدید طبع کردند و حال آن که این کار 3 برابر شده و لذا قرار بود مؤسسه فهرستگان آن را چاپ کند و سال گذشته این کار نیز به میراث مکتوب واگذار شد. حدود 6000 مدخل اعم از کتاب و مقاله در این اثر کم مانند معرفی شده است که بزودی چاپ و رونمایی و در نمایشگاه کتاب عرضه می شود.

 

ایران دوستی و ایران شناسی استاد چنان چشمگیر بود که هر کتاب و رساله ای را می دیدند به معرفی علم و دانش و هنر و صنعت مربوط به ایران است و یا سفرنامه ها و امثال آن، دست به تحقیق و چاپ آن می زدند. مثلاً نخست کتاب تحفه المحبین را تحویل میراث مکتوب دادند که در بارۀ آیین خوشنویسی و رموز و آداب و انواع خط و مباحث عرفانی مربوط به خط است که به همراه دوست عزیز و دیرین خود مرحوم دانش پژوه و مرحوم رعنا حسینی تصحیح کرده بودند. بعد کتاب فروغستان را تصحیح کردند که دانشنامه ای در حساب سیاق و استیفاء می باشد که از علوم مهجور و فراموش شده است. استاد افشار معتقد بود ما باید تاریخ ایران و فرهنگ مردم ایران را از طریق این منابع و موضوعات مهم اما مهجور بشناسیم، زیرا می دیدند که محققان غالباً سراغ متون عرفانی و ادبی و فلسفی می روند و کمتر به موضوعات تاریخی و اجتماعی و حرف و مشاغل و هنرها توجه می کنند. لذا ایشان اهمیت چاپ فرسنامه ها و بازنامه و کتابهای آشپزی و کشاورزی و کلاً علوم و فنون را کمتر از متون دیگر نمی دانست.

 

کتاب جواهر نامۀ نظامی در بارۀ سنگهای قیمتی، سعادت نامه، معرفت فلاحت یا کشاورزی 12 بابی، دفتر اشعار صوفی, اسناد پادریان کرملی( با همکاری دکتر منوچهر ستوده), دستورالجمهور( با همکاری مرحوم محمدتقی دانش پژوه), جامع الصنایع در آشپزی ، آداب المضیفین در آداب میهمانی و احکام آن در فرهنگ ایرانی و اسلامی و نیز نگارش مقدمه ای بر چاپ عکسی الابنیه عن حقائق الادویه و تاریخ هرات از کارهایی است که میراث مکتوب افتخار نشر آنها را داشته است.

 

کتاب عهد حسام را که سفرنامه لرستان و خوزستان در سال 1245 قمری از محمود میرزا قاجار است , استاد به دوست دیرین و هفتاد سالۀ خود آقای احمد اقتداری اهدا کرده که هم در سفرهای بسیار همراه و همسفر او بود و هم به خاطر این که او آثار سدید السلطنه را که در بارۀ خوزستان و جزایر ایرانی و... می باشد، چاپ کرده است.

 

اولین نشست پژوهشی میراث مکتوب در سال 1382 با حضور استاد افشار آغاز شد. در بارۀ تصحیح متون بود با عنوان «متن پژوهی،راهگشایی برای عرضه بهتر متون» و 20 دی ماه 1389، آخرین نشست سال 89 میراث مکتوب با حضور ایشان در بارۀ دستور الجمهور برگزار شد. سیمای نحیف و بدن ضعیف ایشان در آخرین نشست علمی حیاتش، نشانه های رحیل به سرای جاوید را داشت, و خودش گفت که نمی توانستم بیایم و برایم دشوار بود، ولی آمدم تا دوستانم را چشم انتظار نگذارم.

 

ارادت و اخلاص زنده یاد افشار به میراث مکتوب و دلباختگی و شیفتگی او به ایران و فرهنگ ایران و اهتمام و سعی او به شناسایی ایران به ایرانیان با نوشتن سفرنامه ها و ایران گردیهای خود و چاپ آنها در نشریات و نیز چاپ کتاب بسیار ارزشمند گلگشتی در وطن، ما را بر آن داشت تا اقداماتی هرچند ناچیز ولی از باب مالا یدرک کله لایترک کله، اگر قادر نیستیم چنان که حق اوست و در شأن و شایستگی اوست، کاری کنیم به این مقدار فعلاً بسنده کنیم تا خدا چه خواهد.

 

1. نامه ای به شورای شهر تهران نوشتیم و درخواست کردیم یکی از خیابانهای نزدیک و اطراف منزل استاد به نام ایشان نامگذاری شود.

 

2. از تعدادی از دوستان ایشان خواستیم تا خاطرات و مقالات خود را در بارۀ آثار و اخلاقیات و...... و آنچه مربوط به ابداعات و تخصصهای ایشان است در 4-5 صفحه(حروفچینی شده قطع وزیری) تا تاریخ 26 فروردین برای میراث مکتوب بفرستند تا در ویژه نامه گزارش میراث منتشر کنیم.

 

3. اگر توانستیم رونمایی از سه کتاب استاد را در  تاریخ 12 یا 14 اردیبهشت 1390 برگزار می کنیم.

 

4. اگر استاد ماهر نیا که سردیس علامه محمد قزوینی را برای میراث مکتوب ساخت و توسط استاد افشار هم پرده برداری شد، موفق بشوند تا این تاریخ سردیس استاد افشار را هم آماده کنند که فبها المراد و همزمان با رونمایی از آن 3 کتاب، از سردیس آن مرحوم هم چهره گشایی می کنیم.

 

5. برگزیده ای از عکسها و فیلمهایی که از استاد داشتیم در دست تدوین است که همزمان در میراث مکتوب و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش می شود.

 

 

مرکز اسناد مجلس

 

 

 

The Perfect Storm 2000 FULL MOVIE

 

History of the glass harp

 

Origins...

 

Many of those who see a set of wine glasses for the first time consider it most avant-garde to use it as a musical instrument. And it amazes them to learn that in the Far East glass instruments were already known in the Middle Ages. There are few clear indications as to when glass made instruments appeared for the first time. Traditional stories trace it back to 12th century China and also to 14th century Persia. In Europe, the earliest references to glass music date back to 1492. old musical glassesFrom this time onward amateur events which featured performances on sets of wine glasses, fine tuned by the addition of small amounts of water, were documented. In 1742, the Irishman Richard Pockridge constructed and performed on an angelic organ - a set of tuned wine glasses; three years later composer Wilibald Glück delighted European audiences with his verrillon, also a set of wine glasses. It was the start of a new musical tradition.grand harmonicon

 

Sewing machine?

 

The popular modern history of glass music begins with Benjamin Franklin's invention of the glass harmonica in 1761. Working with a London glassblower, he eliminated the need for water tuning by having each glass made with the correct size and thickness to give the desired pitch without being filled with any water. He made a set of glasses more compact and playable by nesting them inside each other, mounted on a spindle which was turned by a foot treadle - as in the case of sewing machine. Masters of this instrument quickly arose, and the glass harmonica took its place in the world of European art music. Among the composers writing for glass harmonica were W.A. Mozart, J.G. Naumann, L.van Beethoven, and many others. But although glass music had become such a favourite in a very short time, it died out very rapidly and disappeared completely from the European music scene after 1835. In the 20th century Richard Strauss was the first to use the glass harmonica again in its Die Frau ohne Schatten ( Vienna, 1919), but the lasting revival of glass instruments is attributed to Bruno Hoffmann, who devoted his whole life to promoting these instruments and the music.glass harmonica

 

Without water...

 

The end of the glass harmonika era did not mean that this angelic organ ceased to be popular. The instrument has always been alive as a source of inspiration for innovators questing to achieve its optimum form. The grand harmonicon created by F. Hopkinson-Smith (1797-1872) was the next step in that direction. His instrument, made of 25 wine glasses fixed within a square box, did not have to be tuned with water. Smith discovered a method of mechanical tuning wine glasses by means of grinding the glass. Thus a new embodiment of angelic organ was born, one which was closer to the modern glass harp invented by Bruno Hoffmann. Hoffmann was a man who devoted his whole life to the promotion glass music. Its renaissance in modern times we owe almost entirely to him. He slightly modified the form of glass harp - the most striking innovation was his use of specially cast glasses, whose shapes were optimum for the instrument.

 

Singing glasses?

 

Performers playing on instruments made of wine glasses today use terms which are not always unambiguous. The most popular ones are (1) the very general term musical or singing glasses (German: Glasspiel, French: verillon), and (2) glass harp - which is a reference to Hoffmann's set of glasses (German: glasharfe, French: harpe de verre) In Europe the tradition revived by Hoffmann is maintained today only by a few musicians. In Poland it is cherished only by the Glass Duo.

Find out more - articles written by Anna Szafraniec from GlassDuo have been published in two respected musical periodicals: Ruch Muzyczny (english version) and Twoja Muza.

 

از پای تا سَرَت هَمه نور خُدا شَوَد

در راهِ ذوالجلال چو بی پا و سَر شَوی

لسان الغیب حافظ قدسی

 

گیتی پاشایی؛ هنرمندی هنرشناس

خواننده ترانه‌‌های خاطره‌انگیز «دل بلهوس»، «گل مریم»، «شب من، شب تو»، "داش آکل"، "مشروطه (لیلی لیلی حوضک) و «یه دل دارم»

گیتی پاشایی، خواننده، آهنگساز و بازیگر ایرانی در ۲۳ خرداد ماه ۱۳۱۹ در تهران دیده به جهان گشود. پدربزرگ گیتی، جعفر منصوری، شاعر و استاد موسیقی بود. او تار و سه‌تار را به دخترش آموزش داد و این‌گونه شد که مادر گیتی با موسیقی آشنا شد. گیتی پاشایی ردیف‌های موسیقی را نزد اساتیدی چون فرامرز پایور، مهدی فروغ و محمود کریمی آموخت. گیتی پس از دیپلم به آمریکا رفت و در سیتی‌کالج نیویورک در رشته‌ معماری به تحصیل پرداخت. او همچنین در سیاتل آمریکا لیسانس هارمونی و ارکستراسیون دریافت کرد. اواخر دهه‌ چهل شمسی بود که گیتی با خواندن در رادیو و تلویزیون رسما وارد عالم خوانندگی شد. ترانه‌‌هایی مانند «دل بلهوس»، «گل مریم»، «شب من، شب تو» و «یه دل دارم» از ترانه‌های آن دوره‌ گیتی پاشایی محسوب می‌شوند.

پس از دیپلم به امریکا رفت و در سیتی‌کالج نیویورک‌ معماری خواند

پاشایی سال ۱۳۵۴ به نوعی مشی عارفانه و تصوف گرایش پیدا کرد که در برخی از ترانه‌های این دوره‌ او نیز می‌توان ردپایی از آن دید. او ترانه‌‌های ماندگاری نیز اجرا کرد که اشعار آن از شاعران بنامی چون مهدی اخوان ثالث، احمدرضا احمدی و محمدعلی سپانلو بود. آهنگسازی این ترانه‌ها را نیز خود بر عهده داشت. گیتی پاشایی سال ۱۳۵۶ در فیلم «سفر سنگ» نیز که همسرش، مسعود کیمیایی کارگردانی آن را بر عهده داشت به ایفای نقش پرداخت.

در کارنامه‌ هنری خود، آهنگسازی فیلم نیز دارد

او سال ۱۳۶۸ به آلمان رفت و در شهر هامبورگ یک دوره‌ موسیقی کلیسایی و ترانه‌‌های مذهبی را در «نوریخ هوخ شوله» گذراند. او در کارنامه‌ هنری خود، آهنگسازی فیلم نیز دارد؛ آهنگ‌ فیلم‌هایی چون «تیغ و ابریشم» (۱۳۶۵)، «سرب» (۱۳۶۷) و «گروهبان» (۱۳۶۹) که همگی ساخته‌ مسعود کیمیایی بوده‌اند از ساخته‌های گیتی پاشایی هستند. گیتی در ۱۷ اردیبهشت ۱۳۷۴ به دلیل ابتلا به سرطان پستان و در سن ۵۴ سالگی در تهران درگذشت و در قطعه‌ ۱۰۳ ردیف ۱۴۲ شماره ۳۱ بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد. حاصل ازدواج گیتی پاشایی و مسعود کیمیایی، پولاد کیمیایی است که هنرپیشه است و سال ۱۳۵۹ به دنیا آمده است.

در فیلم «سفر سنگ» که مسعود کیمیایی کارگردان آن بود، ایفای نقش کرد

پولاد در سن نوجوانی مادر خود را از دست داده است. او مادرش را این‌گونه توصیف می‌کند: «خوشبختانه مادر من اینقدر کارهای هنری فراوان انجام داده است که باعث می‌شود دلم برایش تنگ نشود. البته از آن جهت که دیگر کنارم نیست دلم برایش تنگ می‌شود. ولی حضورش را همواره در لحظه لحظه زندگی‌ام حس می‌کنم. برای این‌که هم در کارهای موسیقی‌اش و هم در هر زمینه‌ای همیشه وجود دارد.»

همراه با فریدون فروغی

پولاد کیمیایی درباره بیماری مادرش می‌گوید: «وقتی آلمان بودیم مادرم مریض شد منتها یک دوره‌ای علاج پیدا کرد. بعد یک دوره‌ای که برگشتیم ایران بیماری سرطان او برگشت و بعد فوت شد. از سن ۵ سالگی از ایران رفتم و با مادرم زندگی کردم. یعنی از زمان فیلم "سرب" از ایران رفتم و آن‌جا بزرگ شده بودم تا زمانی که بیماری‌اش شدت گرفت و برگشتیم ایران، قرار نبود که من ایران بمانم اما وقتی فوت شد من ایران ماندم. در واقع بیش‌تر عمرم را با مادرم گذراندم و فیلم "تجارت" اولین کاری بود که در آلمان ساخته شد و این بهانه‌ای بود که ما برگردیم و برگشتیم. بعدش هم دیگر "سلطان" ساخته شد که آن موقع مادرم فوت شده بود. یعنی بین ساخت "تجارت" و "سلطان" مادرم از دنیا رفت.» 

در سیاتل آمریکا لیسانس هارمونی و ارکستراسیون دریافت کرد​

از گیتی پاشایی ترانه‌های ماندگار بسیاری بر جای مانده است که می‌توان به ترانه‌های «آرزوها» با شعری از «مهدی اخوان ثالث» و آهنگسازی و تنظیم «محمدعلی سپانلو»، «آشپزخانه» با ترانه‌سرایی «ایرج جنتی عطایی» و آهنگسازی «بابک بیات»، «ترسم از عشق است» با ترانه‌سرایی «احمدرضا احمدی»، «گستاخی» با ترانه‌سرایی «شهیار قنبری» و آهنگسازی «حسن شماعی‌زاده»، «کتاب غم» با ترانه‌سرایی «هما میرافشار» و آهنگسازی «اسدالله ملک»، «دختری این‌جا نشسته داره گریه می‌کنه» با ترانه‌سرایی «فرهاد شیبانی» و آهنگسازی «اسفندیار منفردزاده» و ده‌ها ترانه‌ شنیدنی دیگر اشاره کرد.

در ۵۴ سالگی به دلیل ابتلا به سرطان پستان درگذشت

 در سفر رئیس جمهور غنی به نیمروز خلبانان و خدمه پرواز زن بودند

KamairCopyright: Kamair

شرکت خصوصی کام‌ایر افغانستان اعلام کرده که محمد اشرف غنی، رئیس جمهور این کشور که روز چهارشنبه گذشته برای افتتاح بندکمال خان به نیمروز سفر کرده بود، تمام خلبانان و خدمه هواپیمای او زن بوده‌اند.

آقای غنی با هواپیمای شرکت خصوصی کام ایر به نیمروز سفر کرده بود.

اداره هوانوردی افغانستان هم پیشتر گفته بودپروازنخستین هواپیمای مسافرتی با هدایت خلبان و خدمه زن در افغانستان، حوت/اسفند سال ۱۳۹۹ از کابل به مقصد هرات و برعکس انجام شده است.