عنوان اول پیک نت 4 شهریوراستقبال از اتحادهای نظامی باید استراتژی ایران شود!با جنگ اوکراین، جهان وارد فصل نوینی شد که آن را می توان به جهان پیش از جنگ اوکراین و پس از این جنگ تقسیم کرد. آرایش نوین قدرت ها و خاتمه یافتن جهان تک قطبی، در همین جهان شکل خواهد گرفت.جنگ غزه و لبنان و سقوط حکومت سوریه نیز به نوبه خود، سرآغاز فصل نوینی در خاورمیانه است و میتوان تاریخ این منطقه از جهان را به پیش از این سه جنگ و سقوط و پس از آن تقسیم کرد.درک و پیش بینی تحولات منطقه در فصل نوینی که به آن اشاره کردیم، برای ایران و حاکمیت جمهوری اسلامی اهمیتی در حد حفظ تمامیت ایران و یا بر باد رفتن آن دارد.واقعیت اینست که کارائی استراتژی بازدارندگی که ایران با هدف جلوگیری از حمله نظامی به ایران و تکه پاره کردن آن، در چارچوب ایجاد خاکریزهائی در لبنان، سوریه و عراق بدان دست یافته و برای آن هزینه مادی و انسانی نیز کرده بود، به نقطه پایان خود رسیده و از این نظر، فصل تازه ای برای بازدارندگی آغاز شده است.با این نگاه، باید گذشته را با دقت بسیار بازخوانی و بازتعریف کرد و برای آینده استراتژی نوینی را تنظیم کرد. این استراتژی نوین نیز همان هدفی را دنبال خواهد کرد که استراتژی ایجاد خاکریزهای منطقه ای تا مرز اسرائیل دنبال می کرد.استراتژی نوین، بر مبنای شرایط نوین تنظیم می شود. شرایط امروز منطقه با چند ماه گذشته بکلی متفاوت شده و ایران امکانات مهمی را در منطقه از دست داده است. این که نظام در داخل و خارج کشور چه باید می کرد که به این شرایط نرسیم، خود یک بحث و تحلیل جداگانه است. درعین حال که گذشته را نباید فراموش کرد و از آن باید درست گرفت، برای آینده ای که تابع شرایط باشد باید هدف و یا استراتژی تنظیم کرد.بدین ترتیب، اگر تا دیروز ایران بموجب استراتژی که داشت متکی به گروه های شبه نظامی مورد حمایت خود برای دفاع از تمامیت ارضی ایران بود، امروز روی متحدانی در حد کشورها و ارتش ها می تواند حساب کند.بحث بر سر اتحاد های نظامی در منطقه بعنوان استراتژی نوین بازدارندگی است.امروز کشورهای منطقه، اگر تا دیروز به چشم رقیب به ایران نگاه می کردند و یا نسبت به سرنوشت آن بی تفاوت بودند، امروز با توجه به خطری که موجودیت همه آنها را تهدید می کند، به ایران بعنوان یک متحد نظامی می توانند حساب کنند و همه هنر ایران این می تواند باشد که نشان دهد متحدی قابل اعتماد و غیر متزلزل است و بموجب چنین اتحادی، دخالت در امور داخلی کشورهای متحد خود نخواهد کرد و مرزبندیهای قومی و ملی و مذهبی را دراین اتحاد دخالت نمی دهد.شواهد نشان میدهد که اکنون و بتدریج کشورهای منطقه از بیم اسرائیل، با هدف ایجاد حریم بازدارندگی، روی کشورهای ترکیه و پاکستان حساب خواهند کرد. کشورهائی که نه تنها خود یک قدرت نظامی قدر هستند بلکه ترکیه در پیمان ناتو نیز حضور دارد. ترکیه نیز خیلی زود پی برده که در سوریه، نباید صحنه را به اسرائیل و امریکا ببازد است و تقویت موقعیت خود را در گرو اتحادهای نظامی با کشورهای منطقه خواهد دانست. چنان که در پیمان "مکه" شاهد آن هستیم.بدین ترتیب، سه قدرت نظامی به همراه عربستان در منطقه حضور دارند که مصر نیز میتوانند به آنها پیوسته و اتحاد نظامی بزرگتری شکل بگیرد. بویژه ایران که متحدی نظامی مانند روسیه و بطور کلی جبهه شرق را نیز همراه با یمن پشت سر خود دارد. در چارچوب همین اتحاد نظامی قدرت نظامی و مردمی یمن را نه تنها باید حفظ کرد، بلکه آن را تقویت هم باید کرد. همچنین قدرت نظامی ایران را باید بیش از گذشته تقویت کرد. این استراتژی بعنوان بازدارندگی نوین، قابل تحقق است اما به آن شرط که ایران با برگ های نوین وارد میدان شود و نه با برگ های سوخته بازدارندگی گذشته. شاید سفر دو روز گذشته فرمانده ارتش پاکستان به ایران علاوه بر مسائل خلیج فارس و دو تنگه هرمز و باب المندب حامل پیامی در چارچوب همین پیمان نظامی باشد.