واژه‌هایی مانند «تبلور» و «متبلور» به سه دیدگاه اصلی تقسیم می‌شود: * حکم زبان‌شناسی و تاریخی (مُعَرَّب): واژه «بلور» (در پهلوی: بیلور / bêlur) پس از ورود به زبان عربی، تعریب شده (شکل عربی یافته) و مانند یک ریشه عربی وارد نظام تصریف و باب‌های این زبان شده است.

از منظر دستوری، ریشه‌شناختی و سره‌گرایی زبان، حکم واژه‌هایی مانند «تبلور» و «متبلور» به سه دیدگاه اصلی تقسیم می‌شود: * حکم زبان‌شناسی و تاریخی (مُعَرَّب): واژه «بلور» (در پهلوی: بیلور / bêlur) پس از ورود به زبان عربی، تعریب شده (شکل عربی یافته) و مانند یک ریشه عربی وارد نظام تصریف و باب‌های این زبان شده است. ساختن «تبلور» (باب تفعل) و «متبلور» (اسم فاعل) بر پایه یک ریشه وام‌گرفته‌شده، در زبان‌شناسی پدیده‌ای طبیعی به نام «اشتقاق از معرب» است و از نظر دستوری در زبان معیار و علمی کاملاً صحیح و جاافتاده است. * حکم سره‌گرایی و زبان‌پژوهی متعصبانه (نادرست یا حشو): سره‌گرایان و برخی از معلمان زبان فارسی بر این باورند که نباید واژه‌های غیرعرب (به‌ویژه فارسی و پهلوی) را به باب‌های عربی برد؛ بنابراین ساخت‌هایی چون «تبلور»، «مُدَوَّر» (از دور) یا «مُحَسَّن» (از حسن/خوب) را نادرست یا «غلط مشهور» می‌دانند و ساخت‌های اصیل‌تر را پیشنهاد می‌کنند. * برابرهای جایگزین فارسی:   * به جای تبلور: بلورین‌شدن، بلورِش، کریستالیزاسیون.   * به جای متبلور: بلورین، بلورشده، بلورآسا.   * به جای متبلور شدن: بلور بستن، شکل گرفتن.نتیجه‌گیری:استفاده از «تبلور» و «متبلور» در متن‌های متداول، علمی و رسمی کاملاً پذیرفته‌شده است؛ اما در متن‌های سره، ادبیات کهن‌گرا یا پارسی‌نویسیِ اکید، به‌کارگیری آن‌ها ناپسند شمرده می‌شود و برابرهای فارسی جایگزین می‌گردند.