نام این کتاب ارزشمند لغتشناسی «مُنتهی الأَرَب فی لُغَةِ العَرَب» (به کسر تاء در مُنتهی و فتح همزه در أَرَب) تلفظ میشود.
معنای لغوی:
- مُنتهی: یعنی پایان، نهایت، جای به انجام رسیدن یا گردآمدهی غایتِ چیزی.
- الأَرَب: یعنی نیاز، خواهش، حاجت و مقصود.
- ترجمه کلی: «نهایتِ نیاز و آرزو در شناخت لغت عرب» یا «غایتِ مقصود در زبان عربی». نامگذاری کتاب به این معناست که مؤلف تمام تلاش و غایتِ نیاز پژوهشگر در حوزه لغت را در این اثر گرد آورده است تا بینیاز از کتابهای دیگر شود.
درباره کتاب:
این اثر یکی از بزرگترین و معتبرترین فرهنگهای لغت عربی به عربی (و ترجمه و شرح آن) است که توسط عبدالرحمن بن محمد اِبنِ عَقیل صفیپور شافعی در قرن سیزدهم هجری تألیف شده است.
- شالودهی اصلی این کتاب بر اساسِ «قاموس المحیط» فیروزآبادی است، اما مؤلف بابها، فصول و واژگان فراوانی بر آن افزوده و ترتیبی دقیقتر به آن بخشیده است.
- در شبهقاره هند و ایران قرون گذشته، این کتاب بهعنوان یکی از مهمترین منابع جامع لغتشناسی و مرجعی استوار برای طلاب و پژوهشگران ادبیات عربی و فارسی شناخته میشده است.
