Post
Conversation
راهبرد "نفتکش در برابر نفتکش" ترامپ می‌تواند آب آشامیدنی میلیون‌ها عرب منطقه خلیج فارس را قطع کند.
این بخشی است که هیچ‌کس درباره آن صحبت نمی‌کند.
پیشتر نوشتم که مبادله "نفتکش در برابر نفتکش" در خلیج فارس یک اشتباه استراتژیک است، زیرا مالکیت نامتقارن است و غرب در این مبادله بازنده است.
اما هزینه دومی وجود دارد که هزینه مالی را ناچیز جلوه می‌دهد و تقریباً هیچ‌کس به آن اشاره نمی‌کند. آب شیرین آشامیدنی.
هر ضربه در این مبادله به معنای دو نفتکش است، یکی هدف ایران و دیگری هدف آمریکا، و این کشتی‌ها خالی نیستند.
آنها بارگیری شده و منتظر فرصتی برای عبور از تنگه هستند.
هنگامی که یک نفتکش پر مورد اصابت قرار گرفته و غرق می‌شود، صرفاً نمی‌سوزد.
محموله خود را در یکی از شکننده‌ترین پیکره‌های آبی جهان تخلیه می‌کند. خلیج فارس کم‌عمق، تقریباً محصور و با جریان آب بسیار کند است.
نفت ریخته شده در آنجا پراکنده نمی‌شود. باقی می‌ماند، در امتداد ساحل پخش می‌شود و به تنها زیرساختی می‌رسد که کل منطقه نمی‌تواند بدون آن زندگی کند.
خلیج فارس از رودخانه‌ها آب نمی‌نوشد. از دریای شور می‌نوشد.
عربستان سعودی حدود ۷۰ درصد آب آشامیدنی خود را از شیرین‌سازی تأمین می‌کند.
کویت و عمان نزدیک به ۹۰ درصد.
قطر تقریباً ۹۹ درصد.
این تأسیسات آب دریا را به داخل می‌کشند، نمک آن را جدا می‌کنند و آب شیرین را به شهرهایی می‌فرستند که هیچ منبع دیگری ندارند. و اینجاست که آسیب‌پذیری، نشت نفت را به یک فاجعه انسانی تبدیل می‌کند.
یک تأسیسات شیرین‌سازی برای شکست خوردن نیازی به مورد اصابت قرار گرفتن ندارد. فقط کافی است ورودی آن نفت را به داخل بکشد. نفت خام فیلترها و غشاها را خراب می‌کند و تأسیسات برای محافظت از خود خاموش می‌شود.
یک نشت در کیلومترها دورتر می‌تواند شیرهای آب یک شهر را قطع کند.
این یک تئوری نیست. اتفاق افتاده است.
در سال ۱۹۹۱، آلودگی عمدی نفتی خلیج فارس، ورودی‌های شیرین‌سازی را که دور از درگیری‌ها بودند، مسموم کرد، باعث تعطیلی تأسیسات کلیدی عربستان شد و کویت را مجبور کرد آب را به چند روز در هفته جیره‌بندی کند. بازسازی سال‌ها طول کشید.
حالا آن را در استان شرقی عربستان سعودی تصور کنید، جایی که بزرگترین مجتمع‌های شیرین‌سازی که شرق را تأمین می‌کنند و ریاض را تغذیه می‌کنند، قرار دارند.
یک نشت جدی در آنجا می‌تواند میلیون‌ها نفر را ماه‌ها بدون آب شیرین قابل اعتماد در یک بیابان، در تابستان، در حالی که پاکسازی سال‌ها طول می‌کشد، رها کند، زیرا این نشت‌ها هرگز به طور کامل پاک نمی‌شوند، فقط مدیریت می‌شوند.
و آب تنها اولین زخم است. خلیج فارس زایشگاه ذخایر ماهی است که منطقه از آن تغذیه می‌کند، ذخایری که در حال حاضر تحت فشار هستند و شوری بالایی دارند.
یک نشت بزرگ حیات دریایی را از بین می‌برد، صید را مسموم می‌کند و اقتصاد ماهیگیری را که جوامع ساحلی به آن برای غذا و شغل وابسته هستند، نابود می‌کند.
آب آشامیدنی در بالا، ذخایر غذایی در پایین، هر دو در گرو همین دریای کم‌عمق هستند.
بنابراین به شکل واقعی این راهبرد نگاه کنید. ترامپ نفتکش‌های حامل بار را به بمب‌های زیست‌محیطی شناور در دریایی که میلیون‌ها نفر از آن می‌نوشند، تبدیل کرده است.
هر مبادله نه تنها قیمت نفت را افزایش می‌دهد. بلکه آب آشامیدنی کل جمعیت خلیج فارس، متحدانی که آمریکا ظاهراً از آنها محافظت می‌کند را به خطر می‌اندازد. ایران می‌تواند این را جذب کند. مردمش از رودخانه‌ها و سدها می‌نوشند. عرب‌های خلیج فارس نمی‌توانند.
بار دیگر، تشدیدی که برای تنبیه ایران در نظر گرفته شده، بیشترین ضربه را به همان شرکایی وارد می‌کند که آمریکا به آنها نیاز دارد، و این بار ارز، پول یا نفت نیست. این آب است، تنها چیزی که یک بیابان نمی‌تواند جایگزین کند.
Quote
AJ Signal
@aj_geo_analysis
·
𝗧𝗿𝘂𝗺𝗽'𝘀 “𝗧𝗮𝗻𝗸𝗲𝗿 𝗳𝗼𝗿 𝗧𝗮𝗻𝗸𝗲𝗿” 𝗦𝘁𝗿𝗮𝘁𝗲𝗴𝘆 𝗖𝗼𝘂𝗹𝗱 𝗖𝘂𝘁 𝗢𝗳𝗳 𝗗𝗿𝗶𝗻𝗸𝗶𝗻𝗴 𝗪𝗮𝘁𝗲𝗿 𝗳𝗼𝗿 𝗠𝗶𝗹𝗹𝗶𝗼𝗻𝘀 𝗼𝗳 𝗚𝘂𝗹𝗳 𝗔𝗿𝗮𝗯𝘀.
𝗧𝗵𝗶𝘀 𝗜𝘀 𝘁𝗵𝗲 𝗣𝗮𝗿𝘁 𝗡𝗼 𝗢𝗻𝗲 𝗜𝘀 𝗧𝗮𝗹𝗸𝗶𝗻𝗴 𝗔𝗯𝗼𝘂𝘁.
I wrote earlier that trading x.com/aj_geo_analysi…
