اکنون هم با آن که سال هاست معلمی کرده ام و حتی پاره ای چیزها نوشته ام که عدّه ای نیز در آنها به چشم اعتنا نگریسته اند، احساس می کنم در حال حاضر نیز بعد از پنجاه و چهار سال که از ورودم به دهلیزِ دبستان می گذرد باز هم مثل همان کودکِ شش سالۀ مکتبی بی خیال و ساده دل مانده ام، به آنچه انسان عهد روتشیلد و راکِفلر آن را کمال مطلوب تلقّی می کند، گرایش نیافته ام و برای خرسندی و شادمانیِ خویش به چیزی بیشتر از آنچه یک طالب علمِ ساده را شادمان می سازد نیازی ندارم.
(زرّین کوب، نقش بر آب، ص94
