۱۴۰۰ بهمن ۱۳, چهارشنبه

Edward Granville Browne

From Wikipedia, the free encyclopedia
Jump to navigation Jump to search
Edward Granville Browne, portrait around 1912

Edward Granville Browne, FBA (7 February 1862 – 5 January 1926) was a British Iranologist. He published numerous articles and books, mainly in the areas of history and literature.

Life

Edward Granville Browne

Browne was born in Stouts Hill, Uley, Gloucestershire, England, the son of civil engineer Benjamin Chapman Browne and his wife, Annie. He was educated at Trinity College, Glenalmond, Burnside's School in Berkshire, Eton College, and the Newcastle College of Physical Science. He then read natural sciences at Pembroke College, Cambridge. He also studied Arabic with Edward Henry Palmer and William Wright, Persian with Edward Byles Cowell, and Turkish with Sir James Redhouse, motivated by an interest in the Turkish people.[1] After graduating in 1882 he travelled to Constantinople.[2][3]

Browne then spent a further two years at University of Cambridge studying the languages of India (defined then as Hindustani, Sanskrit, Persian, and Arabic) and also gained an M.B. in London.[4] In 1887 he was made a Fellow of Pembroke, and then paid an extended visit to Iran. He returned to become a university lecturer in Persian. In April 1902 he was elected Sir Thomas Adams's Professor of Arabic at the University of Cambridge.[2][5] Browne was mainly responsible for the creation at Cambridge of a school of living languages of Asia, in connection with the training of candidates for the Egyptian and Sudanese civil services, and the Lebanese consular service. He was on his sixtieth birthday the recipient of a large Festschrift.[6]

Pirzadeh Naeini, Persian Soufi World Traveler

Persian Title of Mazhar-e Ali

In London (1885), Brown met Haji Pirzadeh Naeini, a famous intellectual-mystics and world traveler of the Qajar Dynasty period, through whom Browne broadened his interest and knowledge of Persian history, culture, and language. Resulting from their extensive exchanges and depth of personal bond, Browne was gifted, by Pirzadeh Naeini a set of Soufi garb, and received the title of "Mazhar-e Ali" "Manifestation of Ali;" Imam Ali is the first Imam of the Twelve Imam in believe of Shiia (saints), and son-in-law to the Prophet Mohamed). Browne wore the garb in his meetings with Persians and used the title in signing all his Persian correspondence and writings.[7]

In return, Brown called Pirzadeh "the guide of the path" and "the repository of the secrets of truth" and "the sage seeker of the path". This relationship led Brown not only to broaden his knowledge and interest in Persia (Iran) but also to ask the British Foreign Office to assign Browne as a consul at the British Embassy to Tehran, which eventually resulted in his publishing, 1893, A Year Amongst The Persian.[8]

Family

Browne married Alice Caroline, daughter of Francis Henry Blackburne Daniell in 1906,[2] and had two sons.[9] The judge Sir Patrick Browne was his son. He died in 1926 in Cambridge.

Works

Browne published in areas which few other Western scholars had explored. Many of his publications are related to Iran, either in the fields of history or Persian literature. He is perhaps best known for his documentation and historical narratives of Bábism as relayed by Arthur de Gobineau. He published two translations of Bábí histories, and wrote several of the few Western accounts of early Bábí and Baháʼí history.

Browne was not a Baháʼí, but rather an Orientalist. His interest in the Bábí movement was piqued by a book by de Gobineau found while he was looking for materials on tasawwuf. The history A Traveller's Narrative was written by `Abdu'l-Bahá and translated by Browne, who added a large introduction and appendices. Browne was fascinated by the development of the written historical perspectives of the Baháʼís regarding successorship after the Báb including their idea of an independent dispensation of Bahá'u'lláh. These Baháʼí-authored works emphasized Bahá'u'lláh to a greater extent than the Báb and took a critical view against Subh-i-Azal, whom Arthur de Gobineau listed as the Báb's successor. Browne expressed sympathy for Subh-i-Azal and surprise at the route the religion had taken.

About the Baháʼí teachings he says:

These teachings are in themselves admirable, though inferior, in my opinion, both in beauty and simplicity to the teachings of Christ.

— Materials for the Study of the Babi Religion, Introduction, p. xxi.

Browne was granted four successive interviews with Bahá'u'lláh during the five days he was a guest at Bahjí (April 15–20, 1890).[10]

In A Year Among the Persians (1893) he wrote a sympathetic portrayal of Persian society. After his death in 1926 it was reprinted and became a classic in English travel literature. He also published the first volume of A Literary History of Persia in 1902 with subsequent volumes in 1906, 1920, and 1924. It remains a standard authority.

Among Iranians, Browne is well remembered today. A street named after him in Tehran, as well as his statue, remained even after the Iranian Revolution in 1979.

Bibliography

Works by Browne

Notes


References

External links

Online texts

Languages

  • Bosworth, C. Edmund (1995). "E. G. Browne and His "A Year Amongst the Persians"". Iran. 33: 115–122. doi:10.2307/4299929. JSTOR 4299929.
  • Gurney, John. "Browne, Edward Granville". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/32120. (Subscription or UK public library membership required.)
  • "Browne, Edward Granville (BRWN879EG)". A Cambridge Alumni Database. University of Cambridge.
  • Buck, Christopher. “Edward Granville Browne.” British Writers, Supplement XXI. Ed. Jay Parini. Farmington Hills, MI: Charles Scribner’s Sons/The Gale Group, 2014. Pp. 17–33.
  • "University intelligence - Cambridge". The Times. No. 36755. London. 30 April 1902. p. 11.
  • A Volume of Oriental Studies Presented to Edward G. Browne, M.A., M.B., F.B.A., F.R.C.P., Sir Thomas Adam's Professor of Arabic in the University of Cambridge on the 60th Birthday (7 February 1922), ed. by T. W. Arnold and Reynold A. Nicholson (Cambridge: Cambridge University Press, 1922).
  • پیرزادهٔ نائینی، محمدعلی، سفرنامه، به کوشش حافظ فرمانفرماییان، ج۲، ص۱ به بعد، تهران، ۱۳۴۲ش
  • «ادوارد براون تاریخ نگاری ایران دوست»
  • Edward Granville Browne (1926). A Year Amongst the Persians: Impressions as to the Life, Character, & Thought of the People of Persia, Received During Twelve Months' Residence in that Country in the Years 1887-1888. CUP Archive. p. xviii. GGKEY:8LH412T7XR6.
  •  

    ۱۴۰۰ بهمن ۱۲, سه‌شنبه

    ایران

    بازداشت فرمانده ۱۷ ساله قرارگاه جهادی وابسته به سپاه

    مهرشاد سهیلی، نوجوان ساکن موسیان در استان ایلام و فرمانده ۱۷ ساله یک قرارگاه وابسته به سپاه پاسداران بازداشت شد. او حامی رئیسی در انتخابات ریاست جمهوری بود و رسانه‌های حکومتی او را ''جوان‌ترین فرمانده کشور'' نامیده بودند

    مهرشاد سهیلی، فرمانده ۱۷ ساله قرارگاه جهادی وابسته به سپاه

    مهرشاد سهیلی، فرمانده ۱۷ ساله قرارگاه جهادی وابسته به سپاه

    خبرگزاری مهر روز سه‌شنبه ۱۲ بهمن (۱ فوریه) از قول رئیس حوزه قضایی بخش موسیان و دشت عباس در ایلام نوشت که مهرشاد سهیلی با همکاری ماموران وزارت اطلاعات، بازداشت و روانه زندان شده است.

    عین‌الله نیازی گفت که این بازداشت در راستای نیابت قضائی از استان قم بوده و در نتیجه، از محتوای پرونده، مطلع نیست.

    در سال‌های اخیر، شماری از رسانه‌های حکومتی در ایران از مهرشاد سهیلی به عنوان ''جوان‌ترین فرمانده کشور'' و ''جوان‌ترین فرمانده فرهنگی کشور'' یاد کردند.

    در این گزارش‌ها، اغلب تصاویری از دیدار او با برخی از مقام‌های نظامی، روحانیون شناخته‌شده و مراجع تقلید منتشر شده است که از جمله آنها می‌توان به دیدار با محمدتقی مصباح یزدی، حسین نوری همدانی و محسن قرائتی اشاره کرد.

    دیدار مهرشاد سهیلی (سمت راست) با محمدتقی مصباح یزدی (سمت چپ)

    دیدار مهرشاد سهیلی (سمت راست) با محمدتقی مصباح یزدی (سمت چپ)

    بسیاری از دیدارها و روابط او به بهانه تامین مالی ''تعزیه‌ خوانی''، ''هیأت'' و ''مناطق محروم'' بوده است.

    توزیع گسترده و رایگان نان، غذا و بسته‌های معیشتی، تامین جهیزیه برای زوج‌های جوان و همچنین ''تعمیر ۵۰ هزار خانه برای محرومان'' شماری از ادعاهای رسانه‌های حکومتی درباره فعالیت‌های سهیلی طی سال‌های گذشته است.

    دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید

    او پیشتر، مدتی فرمانده ''قرارگاه جهادی حضرت مهدی'' وابسته به سپاه پاسداران بود. در سال‌های اخیر، شمار زیادی از این نوع گروه‌ها توسط سپاه پاسداران با هدف‌های گوناگون در استان‌های مختلف راه‌اندازی شده است.

    سهیلی پیشتر ادعا کرده بود که ''قرارگاه حضرت مهدی'' از سال ۱۳۹۸ با رویکرد کمک به محرومان در ۳۱ استان فعالیت می‌کند و یک هزار و ۵۰۰ نیرو در این قرارگاه مشغول به کار هستند.

    گردش حسابهای میلیاردی یک نوجوان ۱۷ ساله

    مهرشاد سهیلی در برخی گزارش‌ها به فساد مالی، انتشار اخبار نادرست، رانت‌خواری و بزرگنمایی درباره فعالیت‌هایش متهم شده است.

    به تازگی، روزنامه فرهیختگان در شماره روز ۲۲ دی ماه خود در گزارشی مفصل به شرح فعالیت‌های سهیلی پرداخته و با او مصاحبه کرده بود.

    سهیلی در گفت‌وگو با فرهیختگان با اشاره به دیدارش با مدیرعامل ''همراه اول'' می‌گوید که در هر سری پیامک برای اعیاد و مناسبت‌های مختلف، ''حدود ۲۰۰ میلیون تومان'' و در مجموع طی ۲ سال، ''۳ میلیارد تومان'' از همراه اول دریافت کرده است.

    مهرشاد سهیلی درباره نفوذ خود ادعا می‌کند که بعد از درخواست گفت‌وگو با مدیران ''دیجی کالا''، مدیرعامل این شرکت ''۵ دقیقه بعد'' به او زنگ زد.

    به کانال دویچه وله فارسی در تلگرام بپیوندید

    او گفته که برای انجام کارهای این قرارگاه و به خاطر ''ترددهای زیادی'' که به خانه‌اش می‌شده، یک خانه در دهلران به مبلغ  ''۵۳۰ یا ۵۸۰ میلیون تومان'' خریداری کرد.

    مهرشاد سهیلی گفت که در اسفند سال ۱۳۹۹ حساب قرارگاه تحت مدیریت او با ۳۰۰ میلیون تومان موجودی توسط سازمان بسیج مسدود شد. او درباره دلیل این اقدام می‌گوید: «ما آنجا [بسیج]کسی را نداشتیم که به ما کمک کند.کل‌اش را حسادت می‌دیدم. چون نتوانستند توجیه کنند. صاحب حساب بسیج سازندگی است و هر لحظه اراده کند، می‌تواند حساب را مسدود کند».

    او سپس ''موسسه امام صادق'' را زیر نظر سازمان تبلیغات اسلامی راه‌اندازی کرد. سهیلی درباره موجودی حساب‌های خود و این موسسه می‌گوید: ''در حساب امام صادق یک میلیارد و خرده‌ای و در حساب شخصی من هم یک میلیارد و خرده‌ای بوده است''.

    سهیلی در این مصاحبه گفته که در جریان انتخابات ریاست جمهوری اخیر از ابراهیم رئیسی حمایت کرده است: ''در انتخابات برای آقای رئیسی کار کردم. چون اصلح ایشان [رئیسی] است. من تا الان آقای رئیسی را ندیدم. شاید او، من را بشناسد ولی من او را نمی‌شناسم''.

    گفتنی است سپاه پاسداران تاکنون گزارشی درباره دامنه فعالیت و گردش مالی این گروه‌های جهادی ارائه نکرده است.  

     

    آیت‌الله صافی گلپایگانی؛ مخالف 'چپ اسلامی' که موسیقی و وزارت زنان را خلاف شرع می‌دانست

    g

    منبع تصویر، Tasnim

    آیت‌الله لطف‌الله صافی گلپایگانی، مرجع تقلید شیعه که از او به عنوان "شیخ‌الفقها" نام برده می‌شد، در سن ۱۰۳ سالگی درگذشت. این مرجع تقلید که مدتی پیش از مرگ خود به دلیل اعتراض به سیاست‌های حکومت در سیاست خارجی بار دیگر در فضای سیاسی مطرح شد، در دهه ۶۰ به دلیل درگیری با جریان مشهور به چپ اسلامی در قامت دبیر شورای نگهبان مشهور بود.

    او یکی از فقهای سنت‌گرا خوانده می‌شود و با موضوعاتی چون وزیر شدن زنان، حضور زنان در ورزشگاه‌ها مخالفت کرده و موسیقی را نیز حرام می دانست.

    لطف‌الله و علی صافی گلپایگانی، از شاگردان مشهور آیت الله بروجردی مرجع شیعه بودند و علی صافی گلپایگانی، به عنوان جانشین مرجعیتی آیت‌ﷲ‌ بهجت معرفی شد که در سال ۱۳۸۸ درگذشت.

    لطف الله صافی گلپایگانی داماد آیت‌الله محمدرضا گلپایگانی، مرجع شیعه بود و بر اساس دیدگاه برخی از پژوهشگران به این دلیل به عنوان دبیر شورای نگهبان منصوب شده بود تا به آیت الله گلپایگانی و دیگر مراجع تقلید سنتی اطمینان داده شود که موضوعات شرعی در قوانین رعایت می‌شود.

    آیت‌الله محمدرضا گلپایگانی که پس از مراجعی مانند آیت الله شریعتمداری از جمله مراجع "پرمقلد" محسوب می‌شد با وجود اختلاف نظر با آیت الله خمینی مورد احترام حکومت بود و مدیریت حوزه علمیه نیز با نظرخواهی از او انجام می‌شد.

    این مرجع تقلید شیعه نماینده جریان سنتی محسوب می‌شد که با جریان روحانیون مشهور به انقلابی اختلاف نظر داشتند.

    هاشمی رفسنجانی در خاطرات ۹ خرداد ۶۶ به ملاقات با آیت الله محمدرضا گلپایگانی پس از سفر به بریتانیا و بحث خود با نزدیکان او از جمله لطف الله صافی گلپایگانی اشاره کرده که نماد تقابل این دو جریان است.

    او نوشته است: "ایشان و اطرافیانش با خوشحالی و نشاط از سفر انگلستان و استقبال مسلمانان آنجا تعریف می‌کردند. معتقدند مسلمین جهان، فقط خواستار فقه سنتی هستند و از برداشت‌های نواندیشانه پرهیز دارند و نتیجه سفر را راسخ تر شدن در همان خط فکری می‌گرفتند و ما را توصیه به آن می‌کردند؛ مخصوصاً آقای [لطف الله] صافی [گلپایگانی]. نخواستم در این بحث درگیر شوم."

    کتاب " شهید آگاه" در مقابل "شهید جاوید "

    یکی از موضوعات نمادین اختلاف جریان مشهور به سنتی و انقلابی پیش از انقلاب کتاب "شهید جاوید" آیت الله نعمت الله صالحی نجف آبادی بود که قرائت جدیدی از مبارزه امام سوم شیعیان ارائه می کرد. برخی حامیان آیت الله خمینی از جمله آیت الله منتظری حامی این کتاب بودند اما آیت الله محمدرضا گلپایگانی مخالف شدید این کتاب بود.

    g

    منبع تصویر، Irna

    پادکست
    رادیو فارسی بی‌بی‌سی
    رادیو فارسی بی‌بی‌سی

    پادکست چشم‌انداز بامدادی رادیو بی‌بی‌سی

    برنامه ها

    پایان پادکست

    در همین فضا لطف الله صافی گلپایگانی نیز کتاب " شهید آگاه" را در مقابل "شهید جاوید " نوشت.

    آیت الله لطف الله صافی گلپایگانی عضو مجلس خبرگان قانون اساسی و از فقهای دوره اول و دوم شورای نگهبان و از سال ۵۹ تا ۶۷ دبیر این شورا بود.

    در فضای دهه ۶۰ او به عنوان دبیر شورای نگهبان نماینده جریان مشهور به سنتی محسوب می‌شد و چپ اسلامی که دولت میرحسین موسوی نماینده آن محسوب می‌شد، دست بالا را داشت.

    آیت الله خمینی و جریان چپ به اختیارات بالای حکومت معتقد بودند و تعریف گشاددستانه ای در اینباره به خصوص در موضوعات اقتصادی داشتند. جریان سنتی اما مخالف این اختیارات گسترده دولت در حوزه اقتصاد محسوب می‌شد.

    از این رو بین مجلس و دولت میرحسین موسوی از یک طرف و شورای نگهبان از طرف دیگر اختلافاتی رخ داد که یکی از زمینه‌های تشکیل مجمع تشخیص مصلحت نظام نیز بود.

    آیت الله صافی گلپایگانی در سال ۶۰ و پس از اختلاف درباره موضوع اختیارات مجلس درباره اراضی شهری یک بار استعفا کرد که این استعفا مورد پذیرش آیت الله خمینی قرار نگرفت.

    آیت الله محمدرضا گلپایگانی نیز درباره این موضوع به آیت الله خمینی نامه نوشت و پاسخ رهبر جمهوری اسلامی این بود که "مطمئن باشید که نه‏‎ ‎‏مجلسیان به حسب نوع و نه دولت متمایل به چپ است و نه اعمالی که می‌شود چپی است‏‎. "

    او در عین حال نوشت: "من میل ندارم که تهمتی که سال‌ها است به روحانیون می‌زنند و می‌زدند که اینان‏‎ ‎‏طرفدار زمینخواران و سرمایه داران بزرگ هستند و با طرفداری خود موجب ظلم به مردم‏‎ ‎‏مستمند می‌شوند، شاهد پیدا کند و به ما بچسبانند! "

    حسین مهرپور، عضو حقوقدان شورای نگهبان و برخی دیگر گفته‌اند که آیت الله صافی گلپایگانی از حمایت آیت الله خمینی از مجلس گلایه کرده است.

    استعفا از شورای نگهبان به دلیل درگیری با جریان چپ اسلامی

    اختلافات طرفین درباره موضوعات اقتصادی ادامه یافت و آیت الله صافی گلپایگانی درباره موضوع قانون کار به آیت الله خمینی نامه نوشت.

    رهبر جمهوری اسلامی اما بار دیگر از مجلس و دولت حمایت کرد و در آذر ۶۶ در پاسخ به نامه آیت الله صافی گلپایگانی نوشت: "دولت می‌تواند در تمام مواردی که مردم استفاده از امکانات و خدمات دولتی‏‎ ‎‏می‌کنند با شروط اسلامی، و حتی بدون شرط، قیمت مورد استفاده را از آنان بگیرد."

    او کنایه ای نیز به جریان سنتی زد و در نامه خود نوشت: "حضرات آقایان محترم به شایعاتی که از طرف سودجویان بی‌بند و بار یا مخالفان با نظام جمهوری اسلامی پخش می‌شود اعتنایی نکنند که شایعات در هر امری ممکن است."

    پس از این پاسخ آیت الله خمینی، برخی از نمایندگان جریان چپ در مجلس به شورای نگهبان و همچنین جریان راست سنتی حمله کردند.

    موضوع انتخابات مجلس سوم نیز از دیگر موارد اختلاف جریان مشهور به چپ و شورای نگهبان بود. در این میان علی اکبر محتشمی پور، وزیر کشور و برگزار کننده انتخابات، جزو جریان چپ بود و شورای نگهبان حاضر به تایید انتخابات نبود. این بار نیز آیت الله خمینی عملا از جریان چپ حمایت کرد و ۱۲ اردیبهشت ۶۷ به شورای نگهبان دستور داد که انتخابات را تایید کند.

    در نهایت آیت الله لطف الله صافی گلپایگانی در تیر ماه سال ۶۷ از دبیری شورای نگهبان استعفا داد و به حوزه علمیه بازگشت.

    مخالفت با وزارت زنان و موسیقی

    او پس از بازگشت به حوزه در موضوعات سیاسی فعال نبود اما همچنان با برخی از موضوعات از جمله انتخاب وزیر زن و موسیقی مخالفت می کرد.

    آیت الله صافی گلپایگانی از جمله مراجع تقلیدی بود که از محمد خاتمی خواست که وزیر زن منصوب نکند. او در دولت محمود احمدی نژاد نیز این روند را ادامه داد و از زهره الهیان که به دلیل مخالفت مراجع تقلید وزارت را نپذیرفته بود تشکر کرد.

    g

    منبع تصویر، Irna

    این مرجع تقلید سال ۸۸ نیز وزیر کشور دولت محمود احمدی نژاد را به مخالفت با احکام اسلام متهم کرد و گفت: "می‌آیند در قم که مرکز تشیع است، اعلام می‌کنند که برای بعضی استان‌ها استاندار زن منصوب می‌کنیم. مگر می‌خواهید با قرآن و پیامبر جنگ کنید که چنین خلاف شرع می‌گویید"؟

    او سال ۹۵ نیز خواهان "برخورد جدی" مسئولان با برگزارکنندگان کنسرت در این شهر شده و گفته بود که "حرمت قم باید حفظ شود."

    آقای صافی گلپایگانی در سال ۹۱ در پاسخ به یک سوال مذهبی (استفتا) درباره توهین به امام دهم شیعیان گفته بود اهانت‌کننده مرتد است. در آن زمان پایگاه خبری شیعه نیوز این حکم را به معنای "ارتداد شاهین نجفی" تلقی کرد که ترانه‌ای با اشاره به امام دهم شیعیان خوانده بود.

    او در موضوعات سیاسی مواضعی مخالف مواضع روحانیون نزدیک به آیت الله خامنه‌ای داشت و به چهره‌هایی چون اکبر هاشمی رفسنجانی و حسن خمینی نزدیک بود.

    g

    منبع تصویر، Tasnim

    از جمله درباره اعتراضات سال ۸۸ گفته بود: "بايد اين قضايا به شكلی منطقی و مستدل طوری حل شود كه تمام بحث‌ها و نزاع‌ها در اين‌باره تمام گردد و اصرار به اين نكته كه به طرف مقابل بگوييم تو مقصری، كار صحيحی نيست. ما بايد از همان ابتدا كاری می‌كرديم كه جلوی اين مطالب گرفته می‌شد و مواضع و سخنرانی‌ها و اظهارنظرها را تعديل می‌كرديم."‏

    آیت الله صافی گلپایگانی سه ماه پیش از مرگ خود نیز به دلیل سخنانش درباره رابطه ایران با دیگر کشورها مشهور شد.

    او در دیدار با محمد باقر قالیباف رییس مجلس گفته بود که از وضعیت اقتصادی و روابط تیره ایران با کشورهای دیگر انتقاد کرده و گفته "مردم نجیب و شریف کشور ما مستحق این وضعیت نیستند."

    در این میان برخی از جریان های نزدیک به رهبر جمهوری اسلامی و جبهه پایداری به این مرجع تقلید حمله کردند.

    از جمله در چهارم آبان‌ماه سایت رجا نیوز نیز در یادداشتی با عنوان "هشت سال عبرت کافی نیست" نقد تندی به سخنان این مرجع تقلید نوشت و باعث ناراحتی یا اعتراض بخشی از روحانیون قم و رسانه‌ها شد.

    او همچنین از مخالفان برقراری روابط با طالبان و اداره افغانستان به دست آن‌ها بود و از اعضای جامعه جهانی خواسته بود جلو این گروه را بگیرند.

     

    ادوارد گرنوبل براون/مظهر علی/لورنس ادیب ایرانستان/ازلیان، بابیان، بهائیان و فراموشکاران! و خیزش مشروطه خواهی کلاه پریدن از سر روسیه تزاری...

    Edward Granville Browne

    From Wikipedia, the free encyclopedia
    Jump to navigation Jump to search
    Edward Granville Browne, portrait around 1912

    Edward Granville Browne, FBA (7 February 1862 – 5 January 1926) was a British Iranologist. He published numerous articles and books, mainly in the areas of history and literature.

    Life

    Edward Granville Browne

    Browne was born in Stouts Hill, Uley, Gloucestershire, England, the son of civil engineer Benjamin Chapman Browne and his wife, Annie. He was educated at Trinity College, Glenalmond, Burnside's School in Berkshire, Eton College, and the Newcastle College of Physical Science. He then read natural sciences at Pembroke College, Cambridge. He also studied Arabic with Edward Henry Palmer and William Wright, Persian with Edward Byles Cowell, and Turkish with Sir James Redhouse, motivated by an interest in the Turkish people.[1] After graduating in 1882 he travelled to Constantinople.[2][3]

    Browne then spent a further two years at University of Cambridge studying the languages of India (defined then as Hindustani, Sanskrit, Persian, and Arabic) and also gained an M.B. in London.[4] In 1887 he was made a Fellow of Pembroke, and then paid an extended visit to Iran. He returned to become a university lecturer in Persian. In April 1902 he was elected Sir Thomas Adams's Professor of Arabic at the University of Cambridge.[2][5] Browne was mainly responsible for the creation at Cambridge of a school of living languages of Asia, in connection with the training of candidates for the Egyptian and Sudanese civil services, and the Lebanese consular service. He was on his sixtieth birthday the recipient of a large Festschrift.[6]

    Pirzadeh Naeini, Persian Soufi World Traveler

    Persian Title of Mazhar-e Ali

    In London (1885), Brown met Haji Pirzadeh Naeini, a famous intellectual-mystics and world traveler of the Qajar Dynasty period, through whom Browne broadened his interest and knowledge of Persian history, culture, and language. Resulting from their extensive exchanges and depth of personal bond, Browne was gifted, by Pirzadeh Naeini a set of Soufi garb, and received the title of "Mazhar-e Ali" "Manifestation of Ali;" Imam Ali is the first Imam of the Twelve Imam in believe of Shiia (saints), and son-in-law to the Prophet Mohamed). Browne wore the garb in his meetings with Persians and used the title in signing all his Persian correspondence and writings.[7]

    In return, Brown called Pirzadeh "the guide of the path" and "the repository of the secrets of truth" and "the sage seeker of the path". This relationship led Brown not only to broaden his knowledge and interest in Persia (Iran) but also to ask the British Foreign Office to assign Browne as a consul at the British Embassy to Tehran, which eventually resulted in his publishing, 1893, A Year Amongst The Persian.[8]

    Family

    Browne married Alice Caroline, daughter of Francis Henry Blackburne Daniell in 1906,[2] and had two sons.[9] The judge Sir Patrick Browne was his son. He died in 1926 in Cambridge.

    Works

    Browne published in areas which few other Western scholars had explored. Many of his publications are related to Iran, either in the fields of history or Persian literature. He is perhaps best known for his documentation and historical narratives of Bábism as relayed by Arthur de Gobineau. He published two translations of Bábí histories, and wrote several of the few Western accounts of early Bábí and Baháʼí history.

    Browne was not a Baháʼí, but rather an Orientalist. His interest in the Bábí movement was piqued by a book by de Gobineau found while he was looking for materials on tasawwuf. The history A Traveller's Narrative was written by `Abdu'l-Bahá and translated by Browne, who added a large introduction and appendices. Browne was fascinated by the development of the written historical perspectives of the Baháʼís regarding successorship after the Báb including their idea of an independent dispensation of Bahá'u'lláh. These Baháʼí-authored works emphasized Bahá'u'lláh to a greater extent than the Báb and took a critical view against Subh-i-Azal, whom Arthur de Gobineau listed as the Báb's successor. Browne expressed sympathy for Subh-i-Azal and surprise at the route the religion had taken.

    About the Baháʼí teachings he says:

    These teachings are in themselves admirable, though inferior, in my opinion, both in beauty and simplicity to the teachings of Christ.

    — Materials for the Study of the Babi Religion, Introduction, p. xxi.

    Browne was granted four successive interviews with Bahá'u'lláh during the five days he was a guest at Bahjí (April 15–20, 1890).[10]

    In A Year Among the Persians (1893) he wrote a sympathetic portrayal of Persian society. After his death in 1926 it was reprinted and became a classic in English travel literature. He also published the first volume of A Literary History of Persia in 1902 with subsequent volumes in 1906, 1920, and 1924. It remains a standard authority.

    Among Iranians, Browne is well remembered today. A street named after him in Tehran, as well as his statue, remained even after the Iranian Revolution in 1979.

    Bibliography

    Works by Browne

    Notes


    References

    External links

    Online texts

    Languages

  • Bosworth, C. Edmund (1995). "E. G. Browne and His "A Year Amongst the Persians"". Iran. 33: 115–122. doi:10.2307/4299929. JSTOR 4299929.
  • Gurney, John. "Browne, Edward Granville". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/32120. (Subscription or UK public library membership required.)
  • "Browne, Edward Granville (BRWN879EG)". A Cambridge Alumni Database. University of Cambridge.
  • Buck, Christopher. “Edward Granville Browne.” British Writers, Supplement XXI. Ed. Jay Parini. Farmington Hills, MI: Charles Scribner’s Sons/The Gale Group, 2014. Pp. 17–33.
  • "University intelligence - Cambridge". The Times. No. 36755. London. 30 April 1902. p. 11.
  • A Volume of Oriental Studies Presented to Edward G. Browne, M.A., M.B., F.B.A., F.R.C.P., Sir Thomas Adam's Professor of Arabic in the University of Cambridge on the 60th Birthday (7 February 1922), ed. by T. W. Arnold and Reynold A. Nicholson (Cambridge: Cambridge University Press, 1922).
  • پیرزادهٔ نائینی، محمدعلی، سفرنامه، به کوشش حافظ فرمانفرماییان، ج۲، ص۱ به بعد، تهران، ۱۳۴۲ش
  • «ادوارد براون تاریخ نگاری ایران دوست»
  • Edward Granville Browne (1926). A Year Amongst the Persians: Impressions as to the Life, Character, & Thought of the People of Persia, Received During Twelve Months' Residence in that Country in the Years 1887-1888. CUP Archive. p. xviii. GGKEY:8LH412T7XR6.
  •