امرود چینی*: کمثری را به پارسی امرود
گویند و آن انواع است. فاضلترین آن نوعی بود که در خراسان بود و آن را شاه آمرود
گویند. و یک نوع آن را چینی گویند.
(اختیارات ص 382). کمثری لغت عربی است به
یونانی لوفیون و آفتوس و انقوس نیز و به رومی ابیدی و بحارسی امرود و انرود و به
هندی ناشپاتی نامند و به شیرازی نوعی از آن را عباسی گویند و نوع پاییزی آن را که
ریزتر بود سیری یا سیبری نامند. (مخزن ص
یادگار، در دانش پزشکی و داروسازی، متن،
ص: 279
* امرود چینی . [ اَ دِ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) نوعی امرود است . (از ذخیره ٔ خوارزمشاهی
). کمثری صینی . (قانون ابن سینا(.
//////////
گلابی
اشاره
در کتب طب سنتی با
نامهای «کمثرا» و «انجاص» نام برده میشود. انواع پرورشی و درشت آن به فارسی در مناطق
ایران نامهای محلی متنوعی دارند از جمله «شاهمیوه»، «حسینی»، «عباسی»، «شاهامرود»،
«امرود» و ... که ضمن شرح مشخصات گونههای گلابی بومی ایران جداگانه گفته خواهد شد.
به فرانسوی میوه آن راPoire و درخت آن راPoirier و به انگلیسی میوه آن راPear و درخت آن راPear tree وCommon pear tree مینامند. درختی است از خانوادهRosaceae از جنسPyrus ، نام علمی آن بهطور کلیPirus communis L . یاPyrus communis میباشد.
این درخت در ایران
انواع متنوعی دارد که کاشته میشود و گونههای وحشی مختلفی در مناطق مختلف ایران در
دامنههای البرز و زاگروس میروید که مشخصات و نام علمی و محل رویش هریک جداگانه و
در آخر این بخش شرح داده میشود.
مشخصات
گلابی درختی است که
در مناطق سردسیر کوهستانی لطیف و شاداب میشود ولی در مناطق مختلف ایران از مرطوب و
نیمهمرطوب تا استپی خشک و نیمهخشک کاشته میشود.
میوه انواع پرورشی
آن درشت، مخروطیشکل، گوشتدار شیرین یا شیرین و ترش و آبدار است و در داخل میوه دانههای
آن قرار دارد که شبیه دانههای به و سیب
معارف گیاهی، ج2،
ص: 188
است، ولی هیچگونه
لعاب ندارد. ریشه درخت گلابی عمودی است و بهطور مخروطی و ضخیم در زمین فرومیرود.
تکثیر گلابی عملا
از طریق پیوند انجام میگیرد. پیوند گلابی ممکن است روی پایه مادری که از بذر آن به
دست میآید، انجام گیرد.
در خاکهای عمیق از
نهال مادری به عنوان پایه برای پیوند گلابی استفاده میشود.
درختان گلابی که از
پیوند گلابی رقم مورد نظر روی پایه مادری گلابی حاصله از بذر به دست آمده باشند خیلی
دیر به میوه مینشینند و مثلا از حدود سال دوازدهم میوه دادن را آغاز مینمایند در
صورتی که گلابیهایی که از پیوند گلابی مورد نظر روی پایه به حاصل شده باشند از سال
5- 4 شروع به میوه دادن مینمایند. در زمینها و خاکهای خشک معمولا از سرخ ولیک(Aubepine) به عنوان پایه برای پیوند گلابی
استفاده میشود.
نوع پیوند شکمی است
که معمولا در مردادماه روی نهالهای جوان در ارتفاع 10- 8 سانتیمتر از یقه گیاه انجام
میشود.
برای پیوند گلابی
از پیوند شکافی و پیوند تاجی نیز استفاده میشود، بخصوص در مواردی که قطر پایه از ضخامت
انگشت تجاوز کرده باشد.
ترکیبات شیمیایی
از نظر ترکیبات شیمیایی
در برگهای تازه آن 9/ 2- 8/ 0 درصد تانن مشخص شده است.
در برگهای خشک آن
3/ 1- 3/ 0 درصد اورسولیک اسید یافت میشود. در برگهای جوان گلابی یک ترکیب جدید فنولیک
که به کمپوندU معروف است وجود
دارد که آثار فیزیولوژیکی آن نشان میدهد که ممکن است مشابه با آربوتین باشد]S .G .I .M .P[ .
در پوست ریشه و ساقه
درخت گلابی وجود گلوکوزیدی به نام فلوریدزین مشخص شده است.
در دانه گلابی نیز
کمی آمیگدالین و در حدود 15 درصد روغن ثابت گزارش گردیده است.
تجزیه شیمیایی نشان
میدهد که در هریک صد گرم گلابی خام پرورشی اهلی با پوست بهطور متوسط مواد زیر وجود
دارد:
معارف گیاهی، ج2،
ص: 189
شاخه میوهدار گلابی
آب 83 درصد، هیدراتهای
کربن 14 درصد، خاکستر 4/ 0 درصد، کلسیم 8 میلیگرم، فسفر 11 میلیگرم، پتاسیم 130 میلیگرم،
آهن 3/ 0 میلیگرم، سدیم 2 میلیگرم، ویتامینA خیلی کم (20 واحد بینالمللی)، ویتامینC 4 میلیگرم، اسیدهای آلی آزاد مانند
مالیک اسید و سیتریک اسید و تانن و غیره در حدود 2- 1 درصد، تیامین 02/ 0 میلیگرم،
رایبوفلاوین 04/ 0 میلیگرم، نیاسین 1/ 0 میلیگرم، نوع قند موجود در گلابی بیشتر از
لوولوز است که همان فروکتوز میباشد.
خواص- کاربرد
میوه گلابی بهطور
کلی قابض و آرامبخش و تببر است. از نظر طبیعت نوع شیرین و درشت آن طبق نظر حکمای
طب سنتی معتدل مایل به گرم و در ضمن تر میباشد.
از لحاظ خواص، مقوی
و فرحآور و قابض و در عین حال ملین است. دماغ را تر و تازه میکند. مقوی قلب و معده
و هاضمه است و رافع خفقان و تشنگی. سوزش
معارف گیاهی، ج2،
ص: 190
مثانه را رفع میکند
و ملین مزاج است ولی بعد از لینت دادن و کار کردن قبض میکند.
تمام اعضای گیاه شامل
برگ و شکوفه سرد و خشک است. شکوفه آن مقوی دل است و خونریزی و اسهال را بند میآورد.
ضماد شکوفه گلابی ورم چشم را تحلیل میبرد. تخم گلابی ایجاد آشفتگی مینماید و ضد کرم
است و اگر 10 گرم آن را بخورند کرم را کشته و خارج میسازد و برگ آن اسهال را بند میآورد
و اگر 20 گرم از آن را بخورند اسهال را قطع میکند. گرد برگ آن برای خشک کردن و التیام
زخم نافع است و سوخته چوب و برگ آن از نظر خواص قایممقام توتیا میباشد. اگر گلابی
کاملا رسیده و تازه باشد ضرر آن کم است و برای گرممزاجان مفید و مقوی ولی در سردمزاجها
و اشخاصی که معده ضعیف دارند اسراف در خوردن آن نفاخ است خصوصا اگر میوه نارس خورده
شود، از این نظر اشخاص سردمزاج باید مربای زنجبیل و رازیانه بخورند.
گلابی نباید در مواقعی
که شکم خالی است خورده شود، به علاوه بعد از خوردن گلابی نباید آب خورد، خصوصا آب سرد
و غذای غلیظ که احتیاج به آب خوردن باشد.
گلابی ترش که به
«گلابی چینی» معروف است از نظر طبیعت سرد و خشک است.
مقوی معده و کبد است.
اشتهاآور، مسکّن غلیان خون و حدت صفرا میباشد، تشنگی را رفع میکند و قی و اسهال را
بند میآورد. گلابی ترش برای اشخاص سالخورده و بیماران مبتلا به فلج و سردمزاجان مضر
است و باید با عسل و زیره و کندر و نظایر آن بخورند و یا آن را به صورت کمپوت و پخته
با شکر و عسل بخورند.
گلابی وحشی که انواع
آن در ایران در آخر این بخش شرح داده میشود از نظر طبیعت خیلی سرد و خشک است. از لحاظ
خواص، قابض است و اگر گرد خشک آن خورده شود اسهال را بند میآورد. ریختن گرد آن روی
جراحتها برای خشک کردن جراحت و التیام آن مفید است. انواع دشتی یا کوهی آن از نظر طبیعت
شبیه و خواص آنها نیز مشابه وحشی است.
میوه گلابیهای وحشی
خیلی کوچک است و سفت و به اصطلاح در گوشت آن ریگهای گوشتی ریز دارد که زیر دندان احساس
میشود. تعداد تخم آن زیاد و از تخم گلابی نوع انچوچک به نام «انچوچک» استفاده میشود.
از دمکرده برگهای
جوان درخت گلابی 100 گرم برگ در هزار گرم آب جوش که در حدود نیم ساعت دم شود برای معالجه
بیماری قند و به عنوان مدر و برای رفع
معارف گیاهی، ج2،
ص: 191
سنگ در مجاری ادرار
استفاده میشود. در مدارک چینی از جوشانده برگ برای کنترل بیماری قند استفاده میشود
[کاریونه- کیمورا*].
«دانج ابروج» یا تخم
«انچوچک» که «تخم امرود» نیز گفتهاند، از نظر طبیعت طبق نظر حکمای طب سنتی کمی گرم
و از نظر تری و خشکی معتدل است. از نظر خواص برای نرم کردن سینه و حنجره و اعصاب متشنج
مفید است. فربهکننده است و در افزایش نیروی جنسی نقش دارد و مدرّ میباشد. اگر آن
را بکوبند و در آب شیره آن را بگیرند خوردن آن قاعدهآور است. اسراف در خوردن آن برای
معده خوب نیست و برای رفع عوارض آن باید از شیرینیها استفاده کرد.
گونههای مختلف گلابی
در ایران
1.Pyrus amygdaliformis Vill . درختچه
یا درخت کوچکی است که ارتفاع آن تا 6 متر میرسد، شاخههای آن خاردار و شاخههای جوان
آن کرکدار سفید مخملی است و پس از مسن شدن صاف میشود. برگها بیضی با کناره صاف یا
دندانههای قوسی نامحسوس که با کرکهای بلند ابریشمین پوشیده شده. ابعاد برگ حدود
5/ 5* 2 سانتیمتر، دمبرگ آن کوتاه و گاهی نیز بدون دمبرگ است. گلها، چندتایی به رنگ
سفید خاکستری نمدی، میوه آن تقریبا گرد به رنگ زرد و قهوهای، قبطر آن 3- 2 سانتیمتر
است.
این درختچه در جنوب
شرقی اروپا و کشورهای شرقی مدیترانه، ترکیه و ایران به طور وحشی میروید، در ایران
در آذربایجان غربی انتشار دارد.
2. گلابی گونهPyrus Boissieriana Buhse . به فارسی
در مناطق مختلف با نامهای محلی مختلفی شناخته میشود. در ارسباران «آرموت»، در طوالش
«خرس آرموت»، در شفارود «آمبرو»، در ارتفاعات منجیل و هرزویل «همرو»، در کلارستاق و
کجور «امرود»، در رامسر و شهسوار «گالاربو»، در نور «سوتی» و سرانجام در مازندران
«تلکا و تلکو» میباشد. درختی است به ارتفاع 5 متر دارای شاخههای خارمانند. برگ آن
تخممرغی با قاعده گرد و یا قلبی روی برگ صاف و براق و پشت برگهای جوان و حایه آن را
تارهای عنکبوتی پوشیده که رفتهرفته صاف میشود.
رنگ آن سبز روشن،
طول صفحه برگ 4- 2 سانتیمتر ولی طول دمبرگ زیاد و در برخی موارد دو برابر آن است.
گلهایش سفید و داخل کاسبرگهای مثلثی آن پشمین و سرخ است. میوه آن کوچک گرد و یا کمی
گلابیشکل است و روی یک پایک به
معارف گیاهی، ج2،
ص: 192
طول 3 سانتیمتر قرار
دارد. قطر میوه به 5/ 1 سانتیمتر بالغ میشود. رنگ آن سرخ تیره متمایل به سیاهی و
روی آن خالهای سفید دیده میشود.
3. گلابی گونهPyrus communis L . و مترادف آنP .achras Gaertn . وP .pyraster Bartch . از طرف گیاهشناسان نامگذاری
شده است، نام آن به فارسی «خج» است.
خج درستی است بزرگ
و ارتفاع آن تا 20 متر میرسد. شاخههای آن خاردار، برگ آن تخممرغی با قاعده گرد ولی
تمام یا قسمتی از کناره آن دارای دندانه ارهای یا کمانی است. پشت و روی برگهای جوان
با کرکهای خزی و عنکبوتی پوشیده شده که بعدا صاف میشود و فقط کرکها در امتداد رگبرگها
باقی میماند. روی برگ سبز براق و پشت آن روشنتر است و پس از خشک شدن سیاهرنگ میشود.
طول صفحه برگ 7- 2 سانتیمتر و عرض آن 3- 5/ 1 سانتیمتر، دمبرگ نیز کموبیش خزی است.
گلها سفید دارای دم گل صاف و خزی به طول 3- 5/ 2 سانتیمتر میباشد.
میوه خج گرد یا گلابی،
رنگ آن سبز کمی سرخ و کوچک 4- 3 سانتیمتر طول و 2- 5/ 1 سانتیمتر قطر آن است.
4. انچوچکPyrus glabra Boiss . و مترادف آنP .syriaca var glabra Wenzig . میباشد.
در کتب طب سنتی تخم آن را دانجابروج نامند. درختی است کوچک که ارتفاع آن تا 6 متر
میرسد. شاخههای آن صاف و خاکستری، برگ آن باریک کشیده و نیزهای است و رنگ آن سبز
زیتونی مات. گلهایش سفید کوچک و میوه آن قهوهای روشن و کرویشکل به قطر 5/ 2- 5/
1 سانتیمتر، در داخل میوه دارای دانههایی درشت است و از دانههای آن به نام «انچوچک»
پوست آن را گرفته و میخورند. نامهای محلی آن در بختیاری و فارس «انچوچک»، در ارسباران
«قوشآرمید» و یا «قوشآرموت» یعنی «گلابی گنجشک» میباشد. انچوچک در ارتفاعات آذربایجان
غربی تا سردشت و کردستان و لرستان، بختیاری تا دامنههای سیسخت، تل خسرو، کوه دنا،
دشت ارژن و همچنین در ارسباران انتشار دارد. در سردشت تا 1600 متر ارتفاع پایین میآید
و در لرستان تا 3000 متر ارتفاع از سطح دریا بالا میرود.
5. گلابی گونهPyrus hyrcana Fedor . درختی است به ارتفاع 25 متر
با شاخههای بیخار و پوست تنه سیاهرنگ، میوه آن کروی و قهوهای به قطر 3 سانتیمتر
و دارای پایک کوتاه. این گونه در گیلان و شمال ایران میروید.
معارف گیاهی، ج2،
ص: 193
شاخه گلدار گلابی
6. گلابی گونهPyrus mazanderanica Schonbech -Temesy و مترادف آنP .syriaca Boiss .var abbreviata Bornm
.Gauba
میباشد.
درختی است خاردار،
شاخههای جوان آن سرخرنگ و صاف که رفتهرفته خاکستریرنگ میشود. برگهای آن بیضی با
قاعدهای گرد و کناره آن دارای دندانه قوسی یا ارهای است. روی برگ صاف و پشت آن ابتدا
خزی است که بعدا صاف میشود. ابعاد برگ 5- 2 سانتیمتر. طول دمبرگ در حدود نصف طول
برگ است.
میوه آن به شکل گلابی،
قاعده آن بتدریج باریک شده منتهی به پایک میشود و در حقیقت قاعده میوه کمکم تبدیل
به پایک میشود. طول میوه حدود 3 سانتیمتر است و قطر میوه در حدود 5/ 2 سانتیمتر
میباشد.
این درخت در دره کرج
انتشار دارد و در دره رزکان در 1900 متر ارتفاع و دره اشترک نزدیک گچسر در 2400 متر
ارتفاع دیده میشود.
معارف گیاهی، ج2،
ص: 194
7. گلابی گونهPyrus oxyprion Woron .. درختچهای است خاردار به ارتفاع
5- 2 سانتیمتر با پوست خاکستری، میوه آن گرد یا به شکل گلابی و خزی به ابعاد 2*
5/ 1 سانتیمتر است. طول پایک میوه 5- 4 سانتیمتر است. انتشار این درختچه در کردستان
و سردشت تا ارمنستان ادامه دارد.
8. گلابی گونهPyrus salicifolia Pall . و مترادف آنP .argyrophylla Diapulis درختی است خاردار
به ارتفاع 10 متر، شاخههای آن در جوانی کرکدار نمدی پرپشت به رنگ خاکستری سفید و بعدا
صاف و خاکستریرنگ میشود. برگهای آن نیزهای باریک دراز با دمبرگی کوتاه، ابعاد آن
حدود 10* 2 سانتیمتر میباشد. کناره برگها بدون دندانه ولی در انشعابات بدون میوه
گاهی دارای دندانه درشت میباشد.
پشت و روی برگها را
نیز کرکهای ابریشمین نقرهای فراگرفته است. ولی کرکهای روی برگ پس از مدتی از بین رفته
صاف میشود.
گلهای آن کوچک و پایک
آن از کرکهای نمدی نقرهای یا سفید، زرد یا خاکستری پوشیده شده است.
میوه آن گلابیشکل
یا تقریبا گرد به ابعاد 2- 1 سانتیمتر است، رنگ میوههای رسیده زرد طلایی مایل به
سبز خالدار و خزی است.
این درخت در آذربایجان
غربی میروید. نام محلی آن در شاپور آذربایجان «داغآرموت»، «داغآرموتی» و در اشنویه
«هرمه» میباشد.
9. گلابی گونهPyrus sosnovskii A .Fed . که نام
محلی آن در سردشت «چوویلا» میباشد. درختی است به ارتفاع 5 متر خیلی پربرگ با خارهای
درفشی به طول یک سانتیمتر. رنگ ساقههای چندساله آن خاکستری میباشد. برگهایش سبز
براق معمولا کوچک بیضی نوکتیز به ابعاد 5- 5/ 2* 5/ 1- 1 سانتیمتر است. میوه آن گرد
و به طول 2 سانتیمتر و قطر 3 سانتیمتر (شلجمی است).
موطن این درخت را
قفقاز نام بردهاند، در ایران در سردشت در اطراف قریه لیلانه نزدیک شهرستان سردشت دیده
میشود.
10. امرودPyrus syriaca Boiss . درختی است به ارتفاع 10 متر
با انشعابات خاردار، برگها کشیده بیضی، ابعاد آن 10- 5/ 2* 5/ 3- 5/ 1 سانتیمتر میباشد.
کناره برگها ارهای
یا کمانی است. گلهای آن پایکدار و طول پایکها 5- 2 سانتیمتر میشود. گلها کوچک و
میوه آن به شکل گلابی یا تقریبا گرد به رنگ قهوهای و ابعاد میوه 5/ 2* 2 سانتیمتر
است. در کردستان از چوب این درخت در ساختن تخته نرد و
معارف گیاهی، ج2،
ص: 195
صنایع ظریفه استفاده
میشود. نام محلی این درخت در لرستان «امرود، مرو و مرود»، در مریوان «هرمی، هرمو و
همرو»، در سردشت «کویلا» و در آذربایجان غربی «داغآرموت» میباشد.
معارف گیاهی، ج2،
ص: 196
Həmin fəsilədən olan
armudun Azərbaycanda 16 növü yabanı halda bitir, 2 növü isə mədəni halda geniş
becərilir.
Armud
Armud ağ çiçəkli bir
ağacın yumşaq, sulu və şirin meyvəsidir. Armud sarı-yaşıl arası rənglərdə,
lifli, həzmi asan və mineral baxımından olduqca zəngin bir meyvədir.
Armut, genellikle bir
yaşındaki anaç armut fidanları üzerine aşılama ya da çelikleme yoluyla
üretilir. Armut ağaçları oldukça uzun ömürlüdür (50-75 yıl) ve iyi bakılıp
budanmazsa boyları iyice uzar. Dikildikten 4-7 yıl sonra meyve vermeye başlayan
bir armut ağacı 8-10 yaşlarındayken 25–50 kg meyve verebilir.
//////////
From Wikipedia, the free encyclopedia
|
Pears
|
|
|
|
|
|
|
|
Pear fruit cross section
|
|
|
|
Kingdom:
|
|
|
(unranked):
|
|
|
(unranked):
|
|
|
(unranked):
|
|
|
Order:
|
|
|
Family:
|
|
|
Subfamily:
|
|
|
Tribe:
|
|
|
Subtribe:
|
|
|
Genus:
|
|
|
|
|
About 30 species;
see text.
|
|
It
is also the name of the pomaceous fruit of these
trees. Several species of pear are valued for their edible fruit, while others
are cultivated as ornamental trees.
Contents
The
English word “pear” is probably from Common West Germanic pera,
probably a loanword ofVulgar Latin pira, the plural of pirum,
akin to Greek ἄπιος apios (from Mycenaean ápisos),[2] which is of Semitic
origin (Aramaic/Syriac "pirâ", meaning "fruit", from the
verb "pra", meaning "to beget, multiply, bear fruit"). The place name Perry can indicate the historical
presence of pear trees. The term "pyriform" is sometimes used to
describe something which is pear-shaped.
Pear blossoms
The
pear is native to
coastal and mildly temperate regions of the Old World, from western Europe and
north Africa east right across Asia. It is a medium-sized tree, reaching 10–17
metres (33–56 ft) tall, often with a tall, narrow crown; a few species are shrubby.
The leaves are
alternately arranged, simple, 2–12 centimetres (0.79–4.72 in) long, glossy
green on some species, densely silvery-hairy in some others; leaf shape varies
from broad oval to narrow lanceolate. Most pears aredeciduous, but one or two species in southeast
Asia are evergreen. Most are
cold-hardy, withstanding temperatures between −25 °C (−13 °F) and
−40 °C (−40 °F) in winter, except for the evergreen species, which
only tolerate temperatures down to about −15 °C (5 °F).
The flowers are white, rarely tinted yellow
or pink, 2–4 centimetres (0.79–1.57 in) diameter, and have five petals.[3] Like that of the
related apple, the pear fruit is a pome,
in most wild species 1–4 centimetres (0.39–1.57 in) diameter, but in some
cultivated forms up to 18 centimetres (7.1 in) long and 8 centimetres
(3.1 in) broad; the shape varies in most species from oblate or globose,
to the classic pyriform 'pear-shape' of the European pear with an elongated basal
portion and a bulbous end.
The
fruit is composed of the receptacle or upper end of the flower-stalk (the
so-called calyx tube)
greatly dilated. Enclosed within its cellular flesh is the true fruit: five cartilaginous carpels, known colloquially as the
"core". From the upper rim of the receptacle are given off the five sepals[vague], the five petals,
and the very numerous stamens.
Pears
and apples cannot always be distinguished by the form of the fruit; some pears
look very much like some apples, e.g. the nashi pear. One major difference is that the
flesh of pear fruit contains stone cells (also called
"grit").
Pear cultivation in cool temperate climates extends to the
remotest antiquity, and there is evidence of its use as a food since
prehistoric times. Many traces of it have been found in prehistoric
pile dwellings around Lake Zurich. The word “pear”, or its
equivalent, occurs in all the Celtic languages, while in Slavic and other
dialects, differing appellations, still referring to the same thing, are
found—a diversity and multiplicity of nomenclature which led Alphonse
Pyramus de Candolle to infer a very ancient cultivation of the
tree from the shores of the Caspian to those of the Atlantic.
The
pear was also cultivated by the Romans, who ate the fruits raw or cooked, just
like apples.[4]Pliny's Natural History recommended stewing
them with honey and noted three dozen varieties. The Roman cookbook De re coquinariahas a recipe for a spiced,
stewed-pear patina, or soufflé.[5]
A
certain race of pears, with white down on the undersurface of
their leaves, is supposed to have originated from P. nivalis, and
their fruit is chiefly used in France in the manufacture of perry (see
also cider). Other small-fruited pears,
distinguished by their early ripening and apple-like fruit, may be referred to
as P. cordata, a species found wild in western France and
southwestern England. Pears have been cultivated in China for approximately
3000 years.
The genus is
thought to have originated in present-day Western China in the foothills of the Tian Shan, a mountain range of Central Asia,
and to have spread to the north and south along mountain chains, evolving into
a diverse group of over 20 widely recognized primary species.[citation needed]The enormous number of
varieties of the cultivated European pear (Pyrus communis subsp.communis),
are without doubt derived from one or two wild subspecies (P. communis subsp.pyraster and P.
communis subsp. caucasica), widely distributed throughout
Europe, and sometimes forming part of the natural vegetation of the forests.
Court accounts of Henry III of England record pears shipped from La
Rochelle-Normande and presented to the King by the Sheriffs of the City of
London. The French names of pears grown in English medieval gardens suggest
that their reputation, at the least, was French; a favored variety in the
accounts was named for Saint Rule or Regul', Bishop of Senlis.[6]
Asian
species with medium to large edible fruit include P. pyrifolia, P.
ussuriensis, P. × bretschneideri, P. × sinkiangensis,
and P. pashia.Other small-fruited species are frequently used as rootstocks for the cultivated forms.
·
Pyrus communis subsp. caucasica (syn. P.
caucasica)
·
Pyrus hondoensis
·
Pyrus pyrifolia—Nashi pear, Sha Li; tree species native to
China, Japan, and Korea, also known as the Asian pear
·
Pyrus ×
sinkiangensis—thought
to be an interspecific hybrid between P. ×bretschneideri and Pyrus
communis
·
Pyrus ussuriensis—Siberian pear (also known as the Ussurian pear, Harbin
pear, and Manchurian pear)
|
According
to Pear Bureau Northwest, about 3000 known varieties of pears are grown
worldwide.[7]The pear is normally
propagated by grafting a selected
variety onto a rootstock, which may be
of a pear variety or quince. Quince rootstocks
produce smaller trees, which is often desirable in commercial orchards or
domestic gardens. For new varieties the flowers can be cross-bred to preserve or combine
desirable traits. The fruit of the pear is produced on spurs, which appear on
shoots more than one year old.[8]
Three
species account for the vast majority of edible fruit production, the European pear Pyrus communis subsp. communis cultivated
mainly in Europe and North America, the Chinese white pear (bai li) Pyrus
×bretschneideri, and the Nashi pear Pyrus pyrifolia (also
known as Asian pear or apple pear), both grown mainly in eastern Asia. There
are thousands of cultivars of these
three species. A species grown in western China, P. sinkiangensis,
and P. pashia, grown in southern China and south Asia, are also
produced to a lesser degree.
Other
species are used as rootstocks for
European and Asian pears and as ornamental trees. Pear wood is close-grained
and at least in the past was used as a specialized timber for fine furniture
and making the blocks for woodcuts. The Manchurian
or Ussurian Pear, Pyrus ussuriensis (which produces unpalatable fruit) has been crossed with Pyrus
communis to breed hardier pear cultivars. The Bradford pear (Pyrus calleryana 'Bradford') in
particular has become widespread in North America, and is used only as an
ornamental tree, as well as a blight-resistant rootstock for Pyrus
communis fruit orchards. The Willow-leaved pear (Pyrus salicifolia) is grown for its
attractive, slender, densely silvery-hairy leaves.
|
|
·
'Joséphine
de Malines'[12]
·
'Louise
Bonne of Jersey'[13]
|
·
'Williams'
Bon Chrétien'[15]
|
Harvest
Summer
and autumn cultivars of Pyrus
communis, being climacteric fruits,
are gathered before they are fully ripe, while they are still green, but snap
off when lifted. In the case of the 'Passe Crassane', long the favored winter
pear in France, the crop is traditionally gathered at three different times:
the first a fortnight or more before it is ripe, the second a week or ten days
after that, and the third when fully ripe. The first gathering will come into
eating last, and thus the season of the fruit may be considerably prolonged.
Nashi
pears are allowed to ripen on the tree.
Diseases and pests
Pear output in 2012
|
Top Pear Producers in 2012
|
|
Rank
|
Country
|
Metric Tons
|
|
1
|
|
17,325,831
|
|
2
|
|
783,815
|
|
3
|
|
773,719
|
|
4
|
|
694,284
|
|
5
|
|
461,826
|
|
—
|
World
|
23,580,845
|
|
|
Pears
may be stored at room temperature until ripe.[17] Pears are ripe when
the flesh around the stem gives to gentle pressure.[17] Ripe pears are
optimally stored refrigerated, uncovered in a single layer, where they have a
shelf life of 2 to 3 days.[17]
Pears
are consumed fresh, canned, as juice,
and dried. The juice can also be used in jellies andjams,
usually in combination with other fruits, including berries. Fermented pear
juice is called perryor pear cider and is made in a way that
is similar to how cider is made from
apples.
|
Pears, raw
|
|
Nutritional value per 100 g (3.5 oz)
|
|
|
239 kJ
(57 kcal)
|
|
|
|
15.23 g
|
|
|
9.75 g
|
|
|
3.1 g
|
|
|
|
0.14 g
|
|
|
|
0.36 g
|
|
|
|
|
|
(1%)
0.012 mg
|
|
|
(2%)
0.026 mg
|
|
|
(1%)
0.161 mg
|
|
|
(1%)
0.049 mg
|
|
|
(2%)
0.029 mg
|
|
|
(2%)
7 μg
|
|
|
(1%)
5.1 mg
|
|
|
(5%)
4.3 mg
|
|
|
(1%)
0.12 mg
|
|
|
(4%)
4.4 μg
|
|
|
|
|
|
(1%)
9 mg
|
|
|
(1%)
0.18 mg
|
|
|
(2%)
7 mg
|
|
|
(2%)
0.048 mg
|
|
|
(2%)
12 mg
|
|
|
(2%)
116 mg
|
|
|
(0%)
1 mg
|
|
|
(1%)
0.1 mg
|
|
|
|
·
Units
|
|
|
|
Pears
ripen at room temperature. They will ripen fasterif placed next to bananas in a fruit bowl.[18]Refrigeration will slow
further ripening. Pear Bureau Northwest offers tips on ripening and judging
ripeness: Although the skin on Bartlett pears changes from green to yellow as
they ripen, most varieties show little color change as they ripen. Because
pears ripen from the inside out, the best way to judge ripeness is to
"Check the Neck": apply gentle thumb pressure to the neck or stem end
of the pear. If it yields to gentle pressure, then the pear is ripe, sweet, and
juicy. If it is firm, leave the pear at room temperature and check the neck
daily for ripeness.[19]
The
culinary or cooking pear is green but dry and hard, and only edible after
several hours of cooking. Two Dutch cultivars are "Gieser
Wildeman (nl)" (a sweet variety) and "Saint
Remy (pear) (nl)" (slightly sour).[20]
Pear
wood is one of the preferred materials in the manufacture of high-quality woodwindinstruments and furniture, and was used for making the carved
blocks for woodcuts. It is also used for wood carving,
and as a firewood to produce aromatic smoke for
smoking meat ortobacco. Pear wood is valued for kitchen
spoons, scoops and stirrers, as it does not contaminate food with color, flavor
or smell, and resists warping and splintering despite repeated soaking and
drying cycles. Lincoln[21] describes it as
"a fairly tough, very stable wood... (used for) carving... brushbacks,
umbrella handles, measuring instruments such as set squares and T-squares...
recorders... violin and guitar fingerboards and piano keys... decorative
veneering." Pearwood is the favored wood for architect's rulers because it
does not warp. It is similar to the wood of its relative, the apple tree (Malus domestica) and used for many of the
same purposes.[21]
Pears
grow in the sublime orchard of Alcinous, in Odyssey vii: "Therein grow
trees, tall and luxuriant, pears and pomegranates and apple-trees
with their bright fruit, and sweet figs,
and luxuriant olives. Of these the fruit perishes not nor
fails in winter or in summer, but lasts throughout
the year."
1.
Jump up^ Potter, D.; Eriksson, T.; Evans,
R. C.; Oh, S.; Smedmark, J. E. E.; Morgan, D. R.; Kerr, M.; Robertson, K. R.;
Arsenault, M.; Dickinson, T. A.; Campbell, C. S.; et al. (2007).
"Phylogeny and classification of Rosaceae". Plant Systematics
and Evolution 266 (1–2): 5–43.doi:10.1007/s00606-007-0539-9. [Referring
to the subfamily by the name "Spiraeoideae"]
5.
Jump up^ Grainger, Sally and Grocock,
Christopher (2006). Apicius (with an introd. and an Engl. transl.).
Blackawton, Totnes: Prospect Books. p. IV.2.35. ISBN 978-1-903018-13-2.
