فالنجیقن

فالنجیقن

بفتح فا و الف و کسر لام و سکون نون و کسر جیم و سکون یاء مثناه تحتانیه و فتح قاف و سکون نون لغت یونانی است بمعنی رتیلا و فالنجیطس و لوقاقینس نیز آمده

ماهیت آن

نباتی است که آن را دو شاخ یا سه شاخ متفرق می باشد از یکدیکر و کل آن سفید شبیه بسوسن و اندک مشرف و تخم آن سیاه بقدر نصف عدسی و باریکتر از ان و بیخ آن کوچک باریک و در هنکام قلع از زمین زرد پس سفید می کردد و منبت آن تلهای خاک

افعال و خواص آن

جهت نهش حیوانات سمی نافع و دیسقوریدوس کفته آشامیدن برک و کل و تخم آن با شراب جهت لسع عقرب و نهش رتیلا نافع است

مخزن الادویه عقیلی خراسانی

/////////

فالنجیقن /fālenjiqan/  (اسم) [معرب، مٲخوذ از یونانی] ‹فالنجیطس› (زیست‌شناسی) [قدیمی] گیاهی با برگ‌های باریک، گل‌های سفید شبیه سوسن، و تخمی سیاه و کوچک‌تر از عدس که در گذشته مصرف دارویی داشته و جهت معالجۀ گزیدگی حشرات به کار می‌رفته.

|| لوفاقینس . [ ] (معرب ، اِ) فالنجیقن . (از تحفه  حکیم مومن ). در فهرست فرهنگ فارسی عمید مخزن الادویه لوقاقینس آمده و معنی آن را قالنجیقن دانسته است

|| فالنجیطس . [ ] (معرب ، اِ) فالنجقین . (تحفه  حکیم مومن ). رجوع به فالنجقین شود.

///////////

رتیلی شاخ‌دار Phalangium ramosum | گیاهی است پایا و داری ساقه گلدار و برگ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هائی کوتاهتر از ساقه گلدار.

آفتاب

///////////

Compilation
Phalangium ramosum

2 Images see all

Previous

Next

Name

Identification

Melasphaerula ramosa (L.) Klatt [family ANTHERICACEAE ] (stored under name); Verified by Data not digitized, Phalangium ramosum Burm. f. [family ANTHERICACEAE ] Verified by Data not digitized,

Related name

• Melasphaerula ramosa
• Anthericum ramosum
• Phalangium ramosum

Flora

Entry for MELASPHŒRULA graminea Ker [family ]

Herbarium

Royal Botanic Gardens, Kew (K)

Collection

Flora Capensis

Resource Type

Reference Sources

Entry From

Flora Capensis, page 7, (1897) Author: (By J. G. BAKER).

Names

MELASPHŒRULA graminea Ker [family ], in Bot. Mag. t. 615;—Ker in Konig and Sims' Ann. i. 232; Baker, Handb. Irid. 189.

Gladiolus gramineus Linn. fil. [family IRIDACEAE], Suppl. 95; Thunb. Diss. No. 26; Prodr. 9; Jacq. Ic. t. 236; Andr. Bot. Rep. t. 62.

Aglæa graminea Eckl. [family ], Top. Verz. 44.

Gladiolus ramosus Linn. [family IRIDACEAE], Sp. Plant. edit. 2. i. 53.

Phalangium ramosum Burm. [family ], Prodr. 3, excl. syn.

Diasia iridifolia DC. [family ], in Bull. Phil. 1803, 151; Red. Lil. t. 54.

Diasia graminifolia DC. [family ], loc. cit.; Red. Lil. t. 163.

Melasphærula intermedia Sweet [family ], Hort. Brit. edit. 2, 502.

Melasphærula graminea Sweet [family ], Hort. Brit. edit. 2, 502.

Melasphærula iridifolia Sweet [family ], Hort. Brit. edit. 2, 502.

Melasphærula parviflora Sweet [family ], Hort. Brit. edit. 2, 502.

Information

corm globose, 1/2 in. diam.; tunics thin, brown; leaves about 6 in a distichous basal rosette, linear, thin in texture, 1/2–1 ft. long, 1/2 in. broad; stem slender, 1–2 ft. long including the inflorescence, which is a broad, lax panicle; spikes few-flowered, with a very flexuose, slender rachis; spathe-valves ovate, herbaceous, 1/8– 1/6 in. long; perianth yellowish-green, 1/3– 1/2 in. long; segments all very acuminate, with purplish-black veins, the lower narrower and more spreading; stamens half as long as the perianth; capsule 1/3 in. diam., very short, acutely 3-lobed. null

Distribution

COAST REGION Table Mountain, Cooper, 3206! Harvey! Bolus, 2827! Clanwilliam Div., Zeyher! Paarl Mountains 1000–2000 ft., Drège! Malmesbury Div.; near Groene Kloof, Thunberg! Bolus, 1485! near Malmesbury, 400 ft., MacOwan, Herb. Aust. Afr., 1544! Tulbagh Div., Galpin, 72! Knysna Div.; Ruigte Vallei, under 500 ft., Drège!

Notes

M. iridifolia, G. Don, merely differs from the type by its shorter leaves of firmer texture, and M. parviflora, Lodd. Bot. Cab. t. 1444, by its smaller flowers.

/////////

https://species.wikimedia.org/wiki/Anthericum_ramosum

//////////

همچنین:

Anthericum ramosum

From Wikipedia, the free encyclopedia

Anthericum ramosum
Flower of Anthericum ramosum
Scientific classification
Kingdom:	Plantae
Clade:	Angiosperms
Clade:	Monocots
Order:	Asparagales
Family:	Asparagaceae
Subfamily:	Agavoideae
Genus:	Anthericum
Species:	A. ramosum
Binomial name
Anthericum ramosum L.
Synonyms
·         Phalangites ramosus (L.) Bubani

Anthericum ramosum, known as branched St Bernard's-lily,^[1] is a herbaceousperennial plant with a rhizome. The genus Anthericum is currently placed in the family Asparagaceae, subfamily Agavoideae.^[2] It was formerly placed in its own family, Anthericaceae, and before that in the Liliaceae.

Contents

  [show] 

Description[edit]

Anthericum ramosum reaches on average a height of 30–70 centimetres (12–28 in). The grass-like leaves are 50 centimetres (20 in) long and 2–6 millimetres (0.08–0.2 in) wide and are generally much shorter than the inflorescence. It has an erect, paniculate inflorescence. The flower spikes are branched (hence the Latin name ramosus), unlike Anthericum liliago. The six tepals are white, 10–13 millimetres (0.4–0.5 in) long, as are the six stamens. The flower is scentless and pure white, the anthers are bright yellow. The flowering period extends from June through August. The capsular fruit is spherical to three-faced. The flowers are pollinated by hymenopterans, while seed are distributed by the wind.

Inflorescence of Anthericum ramosum

Distribution[edit]

This species is present in most of Europe, being more common in southern countries, and is widespread in Central Asia and Russia.

Habitat[edit]

These plants grow in sunny areas and calcareous soils, on semiarid grasslands, slopes and forest edges. In the Alps they can be found at an altitude of 0–1,600 metres (0–5,249 ft) above sea level.

References[edit]

1.     Jump up^ "BSBI List 2007" (xls). Botanical Society of Britain and Ireland. Archived from the original on 2015-01-25. Retrieved 2014-10-17.

2.     Jump up^ Stevens, P.F., Angiosperm Phylogeny Website: Asparagales: Agavoideae

·         Pignatti S. - Flora d'Italia - Edagricole – 1982 Vol. III

External links[edit]

·         Biolib

·         Plants

·         Rare Plants

Wikimedia Commons has media related to Anthericum ramosum.

Categories: 

·         Agavoideae

·         Flora of Italy

·         Plants described in 1753

فانیذ

فانیذ

بفتح فا و کسر نون و سکون یا و ذال معجمه بفارسی قند نامند

در ماهیت آن

اختلاف است بعضی را عقیده آنست که آب نیشکر بعد از طبخ و انعقاد هرکاه بی تصفیه باشد آن را قند سیاه کویند و اطبا آن را شکر احمر یعنی شکر سرخ نامند و اصل آنست که شکر باعتبار نیشکر سه نوع می باشد یکی سیاه رنک که بهندی کو نامند و یکی سرخ رنک که شکر احمر است و بهندی لال چینی و شکر تری زیرا که در بنکاله شکر را چینی می نامند و یکی سفید و آن را بهندی کهاند کویند و چون شکر سفید را به آب کداخته بجوشانند و کف شیر و یا سفیدۀ تخم مرغ بر ان زنند و صافی نموده منعقد کردانند آن را نبات سفید کویند و چون مرتبۀ دیکر تصفیه کرده در ظرفی بریزند که در ان جدا کردد آن را شکر سلیمانی کویند و چون دیکر باره طبخ نموده تصفیه نمایند و در قالب صنوبری بریزند آن را فانیذ کویند که بفارسی قند نامند و اکر در طبخ ثالث مبالغه نموده باشند ابلوج که بفارسی قند مکرر و بهندی اوله نامند و کویند هرکاه در قالب مستطیل مساوی الطرفین ریزند معروف بقلم است و چون طبخ دیکر داده در شیشه ریزند نبات قراری و سنجری نامند و چون در طبخ ثالث بقدر عشر آن شیر تازه اضافه نموده بجوشانند تا منعقد کردد آن را طبرزد کویند و اکثر قند مکرر را مخصوص باین اسم دانسته اند و بعضی را کمان آنست که شکر سفید را چون مرتبۀ دیکر تصفیه نمایند بطبخ و در کفچه کرده بچوبی برهم زنند که حبابها بهم رساند و قرصهای کوچک بریزند بروی پارچۀ سفیدی یا بوریای پاکیزه یا غیر آن به قسمی که حبابهای آن مجوف حبابی باشند و بکذارند که سرد شود و بسته کردد آن را فانیذ و بهندی بتلسه و قومی دیکر کویند که چون آب نیشکر سفید را مرتبۀ دیکر بطبخ تصفیه نمایند و صافی نموده بقوام آورند و از آتش فرود آورده بریزند و بکف شیر یا کف سفیدۀ بیضۀ مرغ و تیر زدن آن را سفید کنند و قرصها سازند و بکذارند تا بسته کردد آن را فانیذ و بفارسی شکر پنیر کویند و اکثریرا زعم آنست که شکر سفید را چون مرتبۀ دیکر بطبخ تصفیه نمایند بکرفتن کف آن تا آنکه دیکر کف نیاورد پس صافی نموده بقوام آورند و بعد قوام دو شخص آن را بدست بکشند و در بین کشیدن دفع بدفع آن را بچوبی یا بتختۀ پاکیزه بزنند تا سفید شود پس قرصها سازند آن را فانیذ نامند و بعربی ناطف و کاه مغزهای فواکه چون جوز اکل یعنی کردکان و بادام و پسته مقشر و امثال اینها داخل می نمایند و آن هنکام آن را حلوای مغزی و قبیده می کویند و بعضی برای زیادتی شکنندکی آن مقدار ربع وزن آن عسل مصفی نیز داخل می نمایند و اکر بر روی بی عسلی آن کنجد بپاشند آن را حلوای کنجد و بهندی ریوری و بعربی ناطف سمسم نامند صاحب اختیارات کفته که فانیذ آن است که بقوام آورند قند سفید را یعنی مرتبۀ ثالثه از تصفیۀ شکر سفید که در قالب مخروطی ریخته باشند و عسل طرفا را که بفارسی کز انکبین کویند بعد از تصفیه بر چوبی که آن را وتد کویند زنند تا سفید شود پس آن را قطعات نموده استعمال نمایند فانیذ نامند و از ترنجبین نیز بهمین قسم ترتیب می دهند و در فانیذ خزائی و فانیذ سنجری نیز اختلاف است آنچه را از قند سازند و بی آرد جو نکاهدارند فانیذ خزائی نامند و آنچه را از عسل طرفا و ترنجبین ترتیب دهند و آرد جو بر ان پاشند و نکاهدارند فانیذ سنجری نامند معرب سنکری منسوب بسنجستان که معرب سنکزستان بسین مهمله و زای معجمه است و بالفعل معروف بسیستان است و غلط کرده آنکه کفته که فانیذ سحری است بضم سین و سکون حاء مهملتین که منسوب است بسحر که آن بلدی است از عمان و بهترین آن سفید رقیق خزائی است

طبیعت آن

کرم و تر در اول خصوص سفید آنکه رطوبت آن زیاده است

افعال و خواص آن

غلیظتر از شکر و کرم تر از ان اعضاء النفض جهت سرفه و ضیق النفس و درد سینه اعضاء النفض جهت تلیین بطن و برودت امعا و رحم نافع و جوارش آن در قرابادین کبیر ذکر یافت

مخزن الادویه عقیلی خراسانی

/////////////////

فانیذ. (معرب ، اِ) معرب پانید که قند سپید باشد. (منتهی الارب ) (برهان ).۞ رجوع به فانید شود.

///////////

فانیذ. (معرب ، اِ) معرب پانید که قند سپید باشد. (منتهی الارب ) (برهان ).۞ رجوع به فانید شود.

فانید. (معرب ، اِ) معرب پانید است و نوعی از حلوا، و بمعنی قند و شکر نیز گفته اند. آب نیشکر اگر پس از طبخ و انعقاد بی تصفیه باشد آن را قند سیاه گویند و اطبا شکر سرخ خوانند، و شکر بر سه نوع است یکی سیاه رنگ ، دیگر سرخرنگ ، و دیگر سفید. چون شکر سفید را بجوشانند و صافی نموده منعقد گردانند آن را نبات سفید گویند و چون دو مرتبه تصفیه کرده در ظرفی بریزند که در آن جدا گردد آن را شکر سلیمانی گویند. چون سیم تصفیه نمایند و در قالب صنوبری بریزند آن را فانید گویند. (از آنندراج ). لیث گوید عصاره  نیشکر چون منجمد شود فانید از او سازند. (از ترجمه  صیدنه ). به پارسی پانید گویند. بهترینش آن بود که از قند سپید سازند. طبیعتش گرم و خشک است . در دوم شکم را نرم دارد و سرفه را دفع کند و سینه را نیکو بود. (تحفه  حکیم مومن ). فانید کعب الغدا را گویند. (از اختیارات بدیعی ) : این جمع را مویزبای باید ساخت و حلوای فانید مزعفر. (اسرارالتوحید).

ز بنگاه حاتم یکی نیک مرد

طلب ده درم سنگ ، فانید کرد.

سعدی .

مولف برهان با ذال معجم ضبط کرده است . رجوع به فانیذ شود.

- فانید سجزی ؛ نوعی فانید که به سیستان کردندی . (یادداشت بخط مولف ، از ابن البیطار). فانیده . رجوع به فانیده شود.

مچوقان

مچوقان* [ Michoacán]

بفتح میم و ضم جیم عجمی و سکون واو و فتح قاف و الف و نون

ماهیت آن

از ادویۀ جدیده است که از ارض جدید از بلدی که مچوقان نامند نصاری می آورند و آن بیخ نباتی است سفید رنک شبیه به فاشرا نبات آن کثیر الاصول شاخهای آن مفروش بر زمین و برک آن مدور و در ان رکهای بسیار و ثمر آن شبیه بکشنیز و در خوشۀ مانند خوشه عنب الثعلب و در وسط تابستان در تموز می رسد و بیخ آن سطبر و سفید مانند بیخ فاشرا و بعضی آن را بیخ فاشرا دانسته اند و نیست چنین جهت آنکه بیخ فاشرا با حرافت و حدت بسیار است بخلاف این بیخ

طبیعت آن

در دوم کرم و خشک با قوت مسهله و قابضه مانند راوند و ازین جهت بغلط بعضی نوعی از راوند دانسته اند و نیست چنین جهت آنکه درین دوا نیست کیفیتی که مستکره طبیعت باشد و رائحۀ ثقیل و طعم کریهی چنانچه در راوند است

افعال و خواص آن

جهت نوازل و وجع مفاصل و کرده و قولنج و سلعۀ رطبه نافع جهت آنکه مسهل و مخرج بلغم و مائیت فاسده از بدن و مخرج خلاصۀ آن و بسا است که استعمال یک قیراط آن با شربتی و یا معجونی موافق پنج شش مجلس بی تعب اطلاق می نماید و بالجمله از مسهلات ملوکیه است که معالجه کرده می شود بآن چوب چینی و عشبه و شجره النبی و صاسفراس و قوت قنبا که عصارۀ ریوند نامند و امثال اینها جهت آتشک و حکه و جرب و وجع مفاصل و ظهر و غیرها و در حمیات مزمنۀ مستمره عظیم النفع است جهت آنکه مفتح سده است بقوت تمام و کیفیت استعمال آن بانحاء بسیار است از مربای آن مانند مربای اصول دیکر و معجون بیشتر سفوف آن با شکر یا اشربۀ مناسبۀ مرض با عرق رازیانه یا انیسون یا دارچینی و یا مطبوخ هریک آنها و بهترین معاجین معجون ورد مسهل است جهت آنکه مناسب و موافق آنست در غایت موافقت و همچنین آب مطبوخ آن مانند چوب چینی که قوت آن در آب باز داده شود که یک شبانه روز در آب اول خیسانیده باشند با شکر تنها و یا با مقویات دوا و اعضای رئیسه چنانچه در آب استعمال مسهلۀ لطیفه و شدیده است نیز و بعد استعمال آن اکر بمقدار نیم ساعت خواب نمایند باعث تقویت عمل آن می کردد بخلاف مسهلۀ لطیفۀ دیکر که خواب باعث ضعف و با بطلان عمل آنها است مقدار شربت آن در اطفال غیر بالغین نیم درم و در اقویا و بالغین از یک درم بحسب قوت و ضعف مزاج بدانکه درین دوا قوت انضاج است و لهذا جائز است استعمال آن بدون منضج و از خاصیت آن منع قئ و غثیان است بخلاف سائر ادویۀ مسهله و مفتح سدد است از مجاری ضیقه و عروق شعریه و سواقی و غیرها خواه در کبد باشد و خواه در سائر اعضا و جهت امراض رحم و اختناق آن و غیرها از امراض مختلفۀ مختصۀ بآن نافع و رب آن نیز مانند رب هلیله بعمل می آورند و مقدار یک قیراط آن با خوشابات و یا اشربۀ مناسبه چند مجلس کافی اجابت می نماید که نقا حاصل می کردد بی تعب الحاصل این دوا از ادویۀ ملوکیه است و اطفال و زنان حامله و مرضعات را سودمند و بیغائله است چنانکه کفته اند و باقی منوط بتجربه است

مخزن الادویه عقیلی خراسانی

* مَچوقان ـ (چو عموجان) به فرموده مخزن[ر.ض]، نام يكى از ادويه جديده است كه نصارى [مسيحيان] آن را از بلدى مچوقاننام از بلاد آمريك آرند و آن بيخ نباتى است سفيدرنگ شبيه به فاشرا[ر.م] و نبات آن كثيرالاصول، شاخه هاى آن مفروش بر زمين و برگ آن مدوّر و در آن رگ هاى بسيار و ثمر آن شبيه به گشنيز و در خوشه اى، مانند خوشه تاجريزى[ر.م] و در وسط تابستان در تموز مى رسد و بيخ آن سطبر سفيد، مانند بيخ فاشرا و بعضى آن را بيخ فاشرا دانسته و چنين نيست زيراكه آن با حدّت است و در اين حدّتى نيست و در پزشگى نامه[ر.ض] فرمايد: مچوكان (كه همان مچوقان است) كه به فرانسه «مشوكان» گويند، ريشه نباتى است كه در مكزيك مى رويد و در خواص مسهله چندان مطمئن نيست و اغلب محتمل الاثر است و لهذا امروز استعمال آن را در طب ترك كرده اند.

http://www.tohid.ir/fa/index/book?bookID=282&page=32

/////////

Jalap

Botanical and Common Names

• Family Convolvulaceae
• Ipomoea spp.
• Ipomoea purga syn. Convolvulus jalapa (Mexican Scammony Root, Purge Root, Ipomoea, Jalap Root, Mexican Morning Glory; Spanish: Jalapa, Raiz de Jalapa, Brionia, Michoacán, Tumba Vaqueros, Riñona, Espanta Vaqueros; Nahuatl: Chichicamolli, Tlanoquiloni, Tlaxapán; Maya: Xtabentum)
• Ipomoea leptophylla (Bush Morning Glory, Big-root Morning Glory, Man Root, Man-of-the-Earth, Bush Moonflower, Wild Potato Vine)
• Ipomoea pandurata (Big-Root Morning Glory)

Cautions

• It should be taken only under strict supervision of a knowledgeable practitioner, as even moderate doses can cause watery stools and vomiting.

Description

 Native to Mexico, Jalap is a climbing, evergreen vine, reaching about twelve feet, with heart-shaped leaves and trumpet-like purple flowers. It is cultivated in Central America, parts of Peru, the West Indies, and Southeast Asia.

Jalap resin is derived from alcoholic extraction of the jalap root powder. The tuberous, thickened, secondary roots, called black rhubarb tubers, are harvested from May to autumn and dried in the sun, on hot ash, or over an open fire. Jalap resin is often confused with several other species and names, including the following: Brazil jalap, Aloe, Orizaba jalap, colophonium, starch, dextrin and guaiac resin, Ipomoea orizabensis, Ipomoea operculata, Operculina turpethum, Convolvulus scammonia, and Mirabilis jalapa.

History

 Ipomoea means worm-like, referring to the peculiar, twisted nature of the root system.

Jalap is a centuries-old purgative and vermifuge used by the Mexicans, who then taught the Spanish colonizers how to use the herb.

It was introduced into Europe in 1565 and used for all types of illnesses until the 19th century.

Because it is considered a good remedy for kidney problems, the plant is also widely-known as riñona from the Spanish word for kidneys, riñones.

The Spanish name of Michoacán was given because that was the place where it was first found in the "New World" by Spanish invaders. Also known as Jalapa, the plant was named for the city in the state of Vera Cruz.

In the 16th century book, Joyfulle Newes Out of the Newe Founde Worlde, the physician-author, tells of a friar who fell gravely ill shortly after the conquest of the Aztecs. The local Aztec lord, who had befriended the friar, brought his personal physician to see the friar who, thinking he had nothing left to lose, decided to try the Aztec doctor's remedy. The friar purged so much that he started to get better, and the good news passed up the grapevine to counterparts in Spain. This "miracle cure" was soon embraced, and the root was renamed Rhubarb of the Indias, replacing the Rhubarb of Barbary as the favoured purging agent of the day. The root eventually became so popular that it was exported to Europe in great quantities and sold at such premium prices that fortunes were made in the purging business.

The Pawnees burned the enormous, human-sized roots of the Bush Morning Glory as a smoke treatment for nervousness and bad dreams. They also pulverized the dried root and dusted it on the body to alleviate pain or to revive a person who had fainted. The Lakota scraped off a portion of the root and ate it raw for stomach trouble.

In the days before matches, Great Plains tribes would start a fire in a portion of the dried root and let it smolder for later use as a fire-starter.

The root was also used as an emergency food by the Pawnee, Cheyenne, Arapaho, and Kiowa.US Pharmacopoeia from 1820 to 1864 as a cathartic.

Key Actions

• powerful cathartic (purgative)

Key Components

• resin (convolvulin)

Medicinal Parts

• Root, resin from root

Traditional Uses

 The resin is a powerful purgative and used to facilitate bowel evacuation in the most dramatic cases of constipation. It is so strong that it must be combined with such other herbs as ginger, licorice, or some other digestive stimulant. It is occasionally used for constipation, colic and pain in the intestinal region, dysentery, colitis, and rheumatism.

Homeopathic remedies are used for night restlessness in children and in cases of diarrhea..

Another Ipomoea species, I. turpethum, is native to Asia and Australia and is also a drastic purgative. Other related species have interesting uses. I. batatas, from South America, is the common sweet potato and is an important food plant. The seeds of the morning glory (I. violacea), native to Mexico, contains compounds similar to LSD and were taken for rituals by the Zapotecs and Aztecs.

The Morning Glory or Jalapa roots are considered to be such an effective antispasmodic that they are used in a syrup to treat epilepsy. A simple boiled tea of the roots is used for less severe conditions, like spastic diarrhea, menstrual cramps, and general hysteria.

/////////////

Jalap

From Wikipedia, the free encyclopedia

This article needs additional citations for verification. Please help improve this article by adding citations to reliable sources. Unsourced material may be challenged and removed. (January 2016) (Learn how and when to remove this template message)

This article is largely based on an article in the out-of-copyright Encyclopædia Britannica Eleventh Edition, which was produced in 1911. It should be brought up to date to reflect subsequent history or scholarship (including the references, if any). When you have completed the review, replace this notice with a simple note on this article's talk page. (August 2017)

Chemical structure of scammonin I, one of the primary chemical constituents of jalap

Jalap is a cathartic drug, its use largely archaic in the West, consisting of the tuberous roots of Ipomoea purga, a convolvulaceous plant growing on the eastern declivities of the Sierra Madre Oriental of Mexico at an elevation of 5000 to 8000 ft. above sea level, more especially about the neighbourhood of Chiconquiaco on the eastern slope of the Cofre de Perote in the state of Veracruz.

Jalap has been known in Europe since the beginning of the 17th century, and derives its name from the city of Xalapa in Mexico, near which it grows, but its botanical source was not accurately determined until 1829, when Dr. J. R. Coxe of Philadelphia published a description.

The ordinary drug is distinguished in commerce as Vera Cruz jalap, from the name of the port whence it is shipped. Jalap has been cultivated for many years in India, chiefly at Ootacamund, and grows there as easily as a yam, often producing clusters of tubers weighing over 9 lb; but these, as they differ in appearance from the commercial article, have not as yet obtained a place in the English market. They are found, however, to be rich in resin, containing 18%. The plant also has been grown in Jamaica, at first amongst the cinchona trees, but more recently in new ground, as it was found to exhaust the soil. Besides Mexican or Vera Cruz jalap, a drug called Tampico jalap has been imported for some years in considerable quantity. It has a much more shrivelled appearance and paler colour than ordinary jalap, and lacks the small, transverse scars present in the true drug. This kind of jalap, the purga de Sierra Gorda of the Mexicans, was traced by Daniel Hanbury to Ipomoea simulans.

Ipomoea jalapa is yet another morning glory species from which jalap is obtained; it was first scientifically described (as Convolvulus jalapa) by Linnaeus. However, it is not of great commercial importance. As it also occurs in Veracruz, it was long confused with I. purga, even by such eminent botanists as David Don, Thomas Nuttall or C.J.W. Schiede. Consequently, the name I. jalapa is often seen as an invalid junior homonym referring to I. purga, in particular in sources older than 1989 (when the confusion was finally resolved). Throughout much of the 20th century, the I. jalapa of Linnaeus was called I. carrizalia.

See also[edit]

·         Ipomoea

References[edit]

 This article incorporates text from a publication now in the public domain: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "^{article name needed}". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.

Categories: 

·         Herbs

·         Flora of Mexico